Trip to Milwaukee
(Week 1)

 
index
volgende week

Donderdag 29 mei,
Eindelijk is het dan zover. Morgenochtend om 10 uur zullen we het oude vertrouwde kikkerlandje verlaten en ons op nieuwe horizonten richten. Het plan is om morgen een slordige 700 km. te rijden en zoals het er nu uitziet gaat dat zeker lukken.

Groeten Peer en Pim

 

Vrijdag 30 mei,

Hoe het allemaal georganiseerd is mag Joost weten, maar een tijdelijk afscheid zoals het ons ten beurt is gevallen komt waarschijnlijk maar zelden voor. Als we om ± 9.00 uur aanstalten maken om uit het dorp te vertrekken is bijna de hele buurt op de been om ons uit te zwaaien. Voorafgegaan door een vette Amerikaan en met een stoere kever in de achterhoede rijden we richting den Bosch om traditioneel vanaf de Parade onze reis te beginnen. Het plein staat vol motoren en mensen. Na een bakkje leut is het tijd om echt afscheid te nemen. Van de een met wat meer emotie als van de ander weliswaar maar toch allemaal heel hartverwarmend en aandoenlijk. Als we wegrijden worden we gevolgd door een hele stoet Harley's. Ze rijden met ons mee tot aan de grens in Hengelo. Ofschoon we onderweg nog spandoeken zien met daarop de beste reiswensen, verwachten we nu toch echt dat het afgelopen is met "goodbye en auf wiedersehen". Maar nee toch, op de parkeerplaats bij de grens staat nog een groep enthousiastelingen met spandoeken. En zoals het een voorzitter van HDC den Bosch betaamd is Mari de laatste die ons, gevoed met alle goede raad, op Nederlandse bodem de hand reikt. Nu zijn we pas echt weg. Op dit moment zitten we in Spreenhagen, bij de Poolse grens aan een welverdiend biertje. Want hoewel we enig oponthoud hadden, een van Pim's dempers wilde een onafhankelijk leven gaan leiden en dat moest even hersteld worden, hebben we onze dagdoelstelling gehaald.
Morgen passeren we de Poolse grens en proberen Belarus te bereiken.


Goeienavond
P&P.

Zaterdag 31 mei,

We schrijven 09.30 U, met een stevig ontbijt achter de kiezen starten we onze motoren en vinden we onze weg terug naar de snelweg richting poolse grens. Nadat we hier ff lekker hebben staan bakken in de gloeiendhete zon vervolgen we onze weg richting Warzawa. Met het lekker "bollen" zoals dat tot nu toe ging is het wel een heel eind gedaan, de wegen beginnen slechter te worden, het tempo gaat ietsje terug maar we sturen onze fietsen evengoed tussen de hier en daar diepe spoorvorming door. We zitten nu net voor Warzawa en het is wel weer welletjes geweest voor vandaag. Onze buiken staan weer strak, de dorst wordt gelest dus eigenlijk zijn we al haast weer gereed voor de volgende aflevering van www.triptomilwaukee.nl

Goeienavond,
P&P

Zondag 1 juni,

De zon is erg heet, 's morgens om 9.00 uur al. We vertrekken bijtijds zodat we vandaag zeker de grens met Belarus (Wit Rusland) halen. Volgens de eigenaar van het motel waar we zijn is het geen probleem om met ons visum, dat eigenlijk pas op 3 juni ingaat, binnen te komen. Vol goede moed leggen we de laatste 280 km. door Polen af. De kwaliteit van de wegen is redelijk goed te noemen. Er liggen zelfs compleet nieuwe stukken tussen. In het centrum van Warschau hebben we het even moeilijk. De route is onduidelijk aangegeven en de sporen en ongelijkheden in de weg zijn behoorlijk diep. We rijden dan ook een stuk verkeerd. In plaats van naar het Oosten rijden we terug naar het Westen, en dat willen we echt niet. Dankzij het zeer sociale gedrag van de medeweggebruikers gebeuren er geen ongelukken. De omgeving is fantastisch. Rijen oude, kleine, houten huisjes worden afgewisseld door nieuwe, riante, kasteelachtige villa's. De natuur is adembenemend. Velden worden vaak nog met de hand of met oude machines bewerkt. Zo genietend van de omgeving en dagdromend van wat nog gaat komen bereiken we om drie uur in de middag de Wit Russische grens. Als ik aan de douanebeamte vraag of we met ons later gedateerde visum nu al de grens over mogen, antwoordt hij met een dikke vette NJET. Daarom zitten we nu op deze plek een biertje te drinken. Wij kunnen het ook niet helpen. Helaas moeten we nu een dag wachten. Die dag is nu verspild maar die halen we later wel weer in.

Goeienavond
P&P…

Maandag 2 juni,

Ja, daar zijn we dan weer, wederom onze buiken strak gevuld en een lekker potje bier bij de hand. Vandaag dus geen mooie verhalen over lange prachtige banen asfalt of schitterende natuur. Nee, vandaag gaan we eens polshoogte nemen in het dichtsbijzijnde dorpje. Na eerst eens lekker te zijn uitgeslapen, proberen we onze allesbrander eens uit en maken een overheerlijk kopje instant koffie klaar. Na dit bakkie leut gaan we dus eens lekker aan de wandel richting het dorp, dit ligt maar op een steenworp afstand van het motel. Eenmaal hier aangekomen kuieren we op ons gemak eens wat rond en we belanden dan ook al snel (ja, je raad het al) terecht in iets wat lijkt op een dorpscafé. Vanzelfsprekend bestellen we hier een lekker Pools biertje, dat hadden we immers toch al wel verdiend. In de schaduw onder een grote dikke boom genieten we van ons biertje en raken aan de praat met een van de buurtbewoners. Hij praat gewoon Pools, wij gewoon Nederlands, we verstaan elkaar niet maar we denken elkaar toch te begrijpen. Nog genietend van dit alles, zetten we onze wandeling voort, en deze voert ons naar de andere kant van het dorp. Hier zien we een rangeerterrein en een klein trein-stationnetje, het stelt echter niet veel voor. In onze Nederlandse begrippen zou een versleten bushokje al veel gezegd zijn. Toch lopen we er naar toe en wachten op de trein, al is het alleen maar om te zien hoe dat er in deze omstandigheden aan toe gaat. Als de trein eenmaal aankomt lachen we nog gekscherend tegen elkaar:"Hoe moet dat straks in Chita, Siberië als de motoren in de trein moeten." De instap is namelijk zo hoog dat je al een ladder nodig hebt om jezelf de trein in te hijsen, laat staan twee volbepakte Harleys. Na het maken van een paar foto's beginnen we aan onze wandeling terug en kunnen het dan ook niet laten om nogmaals aan te leggen bij het cafeetje. Als we iets later weer teruglopen naar het motel, maken we voor jullie nog een foto om een impressie te kunnen geven van onze laatste 3 km die we morgen nog te gaan hebben door Polen. Wij gaan ons nu in gereedheid brengen voor de dag van morgen. Het plan is om morgen ochtend in alle vroegte naar de grens te rijden om de drukte voor te zijn. Morgen zitten we weer op de lange baan en hebben we dus waarschijnlijk weer een heel verhaal.

Goeienavond,
P&P

Dinsdag 3 juni,

Ik geloof niet dat er een zwaardere bevalling is dan het passeren van de grensovergang Polen/Wit Rusland. We staan om 7.45 uur keurig in de rij en worden al snel voorbij de eerste slagboom gelaten. Daarna begint de ellende pas. Er komt een man met zo'n grote platte pet op ons af en vertelt ons in rap Russisch wat we moeten doen. Als ik vraag of hij Engels, Duits of Frans spreekt antwoordt hij ontkennend. Njet, Rusky zegt hij, en is er nog trots op ook. Misschien terecht maar in ons geval erg onhandig. Het enige alternatief is dan blijven staan en wachten tot er een afvallige gevonden is die wel Engels spreekt. We krijgen een aantal opdrachten en commandos en marcheren vervolgens van loket tot loket. Als we bij het voorlaatste maar meest belangrijke loket komen is het net koffiepauze. De hele wereld valt dan stil en start pas weer op als de pauze voorbij is. Als alle papieren zijn ingevuld en alle stempels verkregen is het elf uur. Nog even een levensverzekering afsluiten voor twee dagen, met een premie van € 1,-- en we zijn klaar. Eindelijk rijden we het onbekende, en volgens de sagen zeer gevaarlijke Belarus binnen. Het eerste stuk weg is erbarmelijk slecht en we zijn bij dat er toch nog iets van asfalt te bespeuren is. Mijn telescopen zijn gedurende vijf km. niet uit hun onderste stand geweest. Echter, een paar kilometer buiten Brest verandert het hobbelpad in een prachtige vierbaans weg die zeker niet onderdoet voor de 'route du soleil' en zo is gebleven tot op het moment waarop we stoppen om te overnachten. De zon schijnt, er is geen wolkje te zien maar toch is het frisser dan vanmorgen. We stoppen en trekken onze truien en handschoenen aan. De weg nodigt uit tot lekker onderuit zakken en doordonderen. Er is weinig verkeer, af en toe wordt er op plaatsen aan de weg gewerkt en moet de snelheid omlaag van 100 naar 80-60-40 maar dan wel binnen 100 meter. Even letten we niet goed op en hebben dan ook meteen onze eerste "sjtraf" te pakken. De agent weet zijn radargun zo te programmeren dat we 56km. te hard hebben gereden. Echt niet dus. Maar wat kun je doen? Vooral niet discussieren want dat kan je wel eens een dag kosten. Betalen dus. Als ik hem een pak Wit Russische roebels laat zien trekt hij zijn neus op en schrijft op een papiertje 47€ voor twee man verbaal. Dit zal waarschijnlijk direct in zijn prive zakken verdwijnen want hij schrijft ook geen bonnetjes uit. We mogen verder en letten nu beter op, ons vangen ze niet meer. Later in de middag koelt het nog verder af, het wordt zelfs erg koud. De klok moet ook nog eens een uur vooruit dus het is al vrij laat. Als we stoppen voor een warm bakje koffie raken we in gesprek met een gepensioneerde majoor uit het Russische leger. Ook hij bejubelt nog eens de schoonheid van het Siberische landschap. Hij heeft er jarenlang gezeten om de zwaargestrafte gevangenen te bewaren. We sterven van de honger en barsten ondertussen van de kou. We gaan van de weg af en zoeken een onderkomen voor de nacht.

Goeienavond,
P&P

Woensdag 4 juni,

Vanochtend waren we weer vroeg uit de veren. We zouden immers een poging gaan wagen om vandaag Moscow te bereiken, zodat we daarna aan het tweede hoofdstuk van onze bedevaart zouden kunnen beginnen. We starten dus als eerste onze eigen motoren op met ieder twee gebakken ganzeneieren met VEUL spek en uiteraard een bakkie leut. Vol goede moed stappen we op onze fietsen en rollen richting Russische grens. Nog steeds zijn we beiden licht getraumatiseerd met alle perikelen van het passeren van de Wit-Russische grens nog vers in het geheugen. We twijfelen dan ook nog een beetje of ons nobel streven van vandaag wel haalbaar zal zijn. Niets blijkt minder waar. Aan de grens staat als eerste al geen noemenswaardige rij, en als we onze aansluiting gevonden hebben blijkt er een heus ontvangstcomitée klaar te staan. Een douanebeambte gebaart ons af te stappen en mee te lopen en brengt ons naar een collega. Deze loopt ook direct met ons mee en schuift ons netjes ergens vooraan in een rijtje aan een van de loketjes alwaar we onze eigen secretaresse krijgen. Een fluitje van een cent dus, alles was snel geregeld. Als we eenmaal weer op de motor zitten bedenken we ons dat Moscow inderdaad best haalbaar moet zijn. De wegen waren nog lang niet zo beroerd dus de gasschuif mocht ietsje verder open. We lagen perfect op schema en zouden rond zevenen (lokale tijd, alweer een uur kwijt) in Moscow kunnen zijn. Maar een schema zou een schema niet zijn als het niet plots weer eens omgegooid moest worden. Terwijl we lekker van een lange stijle heuvel afdenderen remt Peer en ik rij hem vrolijk voorbij, nogthans niet geheel vrijwillig. Geen achterrem meer. Ik zou hem toch niet verloren zijn?!?! Nee gelukkig niet, het enige manko was een compleet afgebroken bagagerek, die dus mijn remleiding had stukgetrokken. We komen precies tot stilstand voor een koffietentje en na een diepe zucht en "wat nu?" bestellen we dus eerst wijselijk een bakkie. Inderdaad, wat nu? Nog voor ik mijn koffie op heb loop ik naar twee jongens toe die wat staan te kletsen, een van hen neem ik mee naar mijn motor en laat hem zien wat er loos is. "Zwarsky!" antwoord hij en bedoelde daarmee "lassen". Dat was dus geregeld. Onder belangstelling van de buurt ontdeed ik mijn motor van bagage en rek. Als het bak en braadwerk van onze vakman net zo bekwaam was als van de kok de vorige avond zou alles zeker goed komen. Met een ouderwets lasapparaat en een kartonnen laskap wordt alles weer hersteld, gratis en voor niets. Tja, die achterrem moest nog maar ff wachten. Met het idee om onderweg dan maar weer aan te leggen voor de nacht rijden we verder. Helaas kunnen we niets meer vinden. De zon kruipt langzaam weg en het wordt koud. Nergens zijn meer borden "Moscow" te bekennen ..... tot we er eigenlijk ineens zijn. In de avondschemer rijden we een stukje de stad in en leggen aan bij de Mac voor een hamburger en warme chocolade. Als we aan een paar medegasten vragen waar het hostel is waar we naar toe wilden, twijfelen zij geen seconde en rijden voor ons uit. De bestuurder werkte bij een reddingsbrigade en had de auto van de zaak bij: 'n chevy blazer compleet met zwaailampen en al. Dus in de schemer onder escorte van een brigade-auto met zwaailampen vinden wij onze weg naar het hostel, alwaar we om 23.30 U onze kamer binnenstappen. Dit was het daggie wel, dus welterusten.

Goeienavond,
P&P.

Donderdag 5 juni,

Vandaag was misschien weer zo'n half verloren dag (we moeten hier een dag blijven voor de visum registratie). Of eigenlijk toch niet. We hebben de morgen doorgebracht met onderhoud en reparaties aan de motoren. Nu was er bij Peer een deel van het bagagerek afgescheurd. De bewaker van de parkeerplaats waar we staan belde op ons verzoek meteen de regionale metaalbewerker. En na tien minuten was deze dus ook ter plaatse. Ik laat hem het probleem zien en we bespreken de eventuele oplossingen. Hij gaat weg, je mag niet mee, en na een half uur komt hij terug met een voorstel. We schaven een en ander nog wat bij en hij gaat aan het werk. Ondertussen worden de kettingen gesmeerd, Pim's remleiding vernieuwd en zijn uitlaten deugdelijk bevestigd. Ook proberen we met een paar grote ringen de zijdelingse druk op zijn achterspatbord wat beter te verdelen. Na een uur of vier komt de smid terug met een prima stukje vakwerk en dat kost dan 300 roebel (€ 8.5). Hij blij, wij blij, iedereen gelukkig, prima toch. Als we nou opschieten kunnen we nog net even een "Amerikaanse" tour door het centrum van de stad maken. We moeten met de trein, van de buitenwijk waar we zitten, naar het dichtstbijzijnde metrostation maar we hebben al onze roebels uitgegeven. We wagen het er maar op en reizen zonder kaartje. Dat gaat prima tot je het station uit wilt. Zonder kaartje gaat het poortje niet open en dan komt er zo'n strenge dame uit haar hokje en wil geld zien. Deze was echter wel lief en na uitgebreid gebruik maken van spraakverwarring en taalbarriere laat ze ons toch door. Moskou is een grote stad, als je meteen de goeie metro pakt is het nog ruim vijfendertig minuten van de buitenwijk naar het centrum. In die tijd ben je ook van den Bosch naar Utrecht. We racen al foto's knippend over het Rode plein en langs het Kremlin. Prachtig mooi allemaal maar je hebt een paar weken nodig om alles te bekijken. Op de terugweg verdwalen we natuurlijk weer. Twee verdwaasde malloten in een schitterend metrostation dat valt natuurlijk meteen op en iedereen gaat zich ermee bemoeien. Omdat voor ons de namen niet te lezen zijn en zeker niet uit te spreken wijzen we maar op de kaart aan waar we heen moeten. Iedereen is zo aardig en behulpzaam dat ik me bijna ervoor schaam dat ik steeds mijn hand op de zak, waar mijn camera in zit, houd. We worden op het goede spoor gezet en zijn mooi tegen tienen thuis. Morgen staan we vroeg op en trekken verder. Eigenlijk begint voor ons de trek naar het onbekende morgen pas. Als we eerst maar eens de stad uit zijn.

Goeienavond.
P&P

 
index
volgende week