Trip to Milwaukee
(Week 11)
vorige week
index
volgende week

Vrijdag 8 augustus,

De avond valt over de Black Hills. We hebben ons de hele dag bezig gehouden met niks. Maar nu, eindelijk, is het weer tijd voor... Rock & Roll. Wat er nu gaat gebeuren, beste mensen, gaat elk voorstellingsvermogen te boven. Drie musici uit gerenomeerde bands uit de glorie dagen van de R&R vonden zichzelf nog te jong om te stoppen met spelen en besloten samen een band te vormen. De gemiddelde leeftijd ligt rond de zestig jaar. De drummer/zanger/componist van Rare Earth, De gitarist/zanger/componist van Blues Image en de toetsenman/zanger/componist van Sugar loaf. Voeg daarbij nog een zeer creatieve bassist en je hebt een band met kloten. Classic All Stars noemen ze zichzelf, en terecht. Ze spelen alleen hun eigen werken en je hoort het hele concert 'wereld top tien hits'. Deze mensen hebben R&R hits gemaakt die met recht Klassiekers genoemd mogen worden. Als dan nog de avond wordt afgesloten door Blue Oister Cult mag je rustig stellen dat de Buffalo Chip Het beste tot het laatste bewaard heeft. Ongeacht wat er morgen nog komt. Dit kan niet meer kapot.

We're almost there,
P&P

Zaterdag 9 augustus,

Voor vandaag stond er niet zoveel op het programma hier in Sturgis. In de ochtend loopt het terrein al aardig leeg, en wij doen op ons gemak een ontbijtje. Hierna gaan we eens lekker wat zitten luieren in de schaduw. De accu's van de telefoon en camera worden opgeladen, ze lagen beide compleet plat. Op een bepaalde manier is het ook wel weer lekker dat de drukte en gekte hier weer wat afneemt. Morgen gaan we weer de lange baan op, wat zal dat weer lekker zijn. Langzaam aan treffen ook wij onze voorbereidingen, dat scheelt morgenvroeg weer kostbare rijtijd. 's-Middags ga ik op mijn FLH nog even de stad in om olie te laten verversen, hij loopt alweer tegen zijn kilometers dus ik kan het maar gehad hebben. Ook loop ik nog even bij NAPA binnen (de plaatselijke automaterialen-zaak) en haal hier wat moertjes en veer-ringen. Gister zag ik zo maar ineens dat er twee moertjes verdwenen waren. Op zich niet zo gek na het getril van de afgelopen twee maanden. Als het klein onderhoud en het opruimen er op zitten togen we voor de laatse maal richting het podium van de Buffalo Chip. Geheel in traditie van de naamgeving alhier, zoals bijvoorbeeld Broken Spoke Saloon geven we de heuvel waarop we de afgelopen week gecampeerd hebben een (andere) naam. Gezien de voorgeschiedenis in Rusland en het gekmakende stof en stuifzand alhier kwamen we op de volgende wel zeer orginele naam: "Dustboot Hill". De ansichtkaarten liggen dan ook al in monsteroplage klaar bij de plaatselijke drukker. "Greetings from Dustboot Hill, Sturgis, South Dakota".

We're almost there,
P&P

Zondag 10 augustus,

Op een waardige manier hebben we gisteravond afscheid genomen van Sturgis en de Black Hills. Met een gigantische onweers- en regenbui werden de festiviteiten afgesloten. Het regende plots zo hard dat de laatste (country) band haar optreden niet af heeft kunnen maken. "Verrek het zal toch niet zo zijn dat je hier de hele week ligt weg te smelten en als we vertrekken weer even nat worden maar dan van de regen". Nee hoor, toen we vanmorgen onze spulletjes bij elkaar zochten was onze 'koperen vriend' alweer volop aan het werk en heeft dat de hele dag vol gehouden. Voor de veiligheid zetten we, op lange tochten, onze helmen op, hoewel dat niet verplicht is. Verder volstaat een T-shirt zonder mouwen prima bij deze temperaturen. Op weg naar Saskatoon, waar we de originele route weer oppikken rijden we nog een stukje door de Badlands van North Dakota. Wederom is de omgeving totaal anders dan alles wat we hiervoor gezien hebben. Het is eigenlijk een berggebied met grillige, willekeurige spelonken. Het schijnt dat de lagen waaruit de bergen zijn opgebouwd steeds van kleur veranderen door de invloed van de zon op de verschillende aardlagen. Maar behoudens de Badlands is het een saaie eentonige weg. Zodoende komen we half suf aan het eind van de middag in Williston ND aan. De routine van het tentjes opzetten hebben we ondertussen aardig in de vingers dus dat gaat ook wel met een half suffe kop.

We're almost there,
P&P

Maandag 11 augustus,

Het is weer een wonerschone ochtend in Williston. Je moet rustig aan doen terwijl je je spullen in- en oppakt, anders begin je nog te zweten. Eerst rijden we nog een stukje terug richting het centrum om de motoren vol te gooien. Na een ontbijtje zijn ook wij klaar voor vertrek. Het zal nog ongeveer 60 mijl zijn voor we Saskatchewan in rijden. Hier in de "outskirts" van hoofdstad Regina vinden we een camping. We komen hier terecht nadat we bij de dealer geweest zijn om een onderdeeltje voor de achterrem van de FLH te bestellen en daar een Sturgis-ganger tegenkomen die ons de weg wijst. Het enige spectaculaire wat ik jullie voor vandaag kan mededelen is dat we vandaag ruim 300 km gereden hebben. Als we in die 300 km buiten de tankstops om nog 4 keer afgedraaid zijn is het al veel, voeg hier nog een drietal lange flauwe bochten aan toe en het resultaat is een "prachtige" dagtocht. Het enige wat we vandaag behoefden te doen was opstappen, zitten en vasthouden tot de volgende stop. Oh ja, de omgeving...... graan, graan en nog eens graan. Het is dan ook zeker niet raar dat dit de graanschuren van Nort Dakota en Saskatchewan genoemd worden. Morgen misschien meer spannende verhalen over graan.

We're Almost There
P&P.

Dinsdag 12 augustus,

De weg van Regina naar Saskatoon is een uitblinker. Hij blinkt vooral uit in rechtheid, vlakheid en saaiheid. Bovendien is hij nog vierbaans ook. De omgeving doet daar niet voor onder. Er moet toch enorm veel brood gegeten worden om al dat graan ooit op te krijgen?! En als het goed is krijg je het volgend jaar weer dezelfde hoeveelheid. Met een beetje geluk zie je af en toe een boer met een enorme machine het koren van het land halen. Nee, we zijn echt te veel verwend om ons nog met rondkijken te amuseren. Vroeg in de middag al zijn we in Saskatoon, waar we de origineel geplande route weer oppikken. We moeten echt even langs een motorzaak want ik ben bezig het vierkante wiel weer opnieuw uit te vinden. De ongeveer zestienduizend kilometers die we erop hebben zitten plus de vele slechte- en gravel wegen die we gehad hebben, hebben een dusdanige aanslag op mijn banden gepleegd dat ze eraf moeten, er is niet meer mee te rijden. Ik had de stille hoop dat ze het tot aan Milwaukee zouden redden maar dat lukt dus niet. De monteur van de motorzaak is bereid mij morgenvroeg om negen uur voorrang te verlenen op zijn andere klanten. We zullen dan tegelijkertijd kijken of ketting en tandwielen ook niet te veel versleten zijn. Ik hoop dat een grondige schoonmaak- en invet beurt de levensduur zodanig kan verlengen dat we het halen. Ketting en tandwielen vernieuwen is namelijk nogal een tijdrovende klus en we hebben eigenlijk geen zin meer in vertraging. We worden een beetje moe.

We're almost there,
P&P

Woensdag 13 augustus,

We zijn vandaag vroeg uit de veren om alles op tijd ingepakt te hebben, te ontbijten en vervolgens om 9.00 stipt bij Don's Cycle Works te zijn. Zij zullen bij Peer een nieuw setje banden monteren en voor ons beiden de ontsteking even checken. We zijn keurig netjes op tijd en terwijl we lekker ons bakkie koffie nuttigen komt eerst Don en vervolgens Wayne binnengewandeld. Don is vanzelfsprekend de eigenaar, Wayne is onze monteur. Op hun beide ruggen prijken de rood/witte kleuren van Hells Angels Saskatchewan. We maken een praatje over onze reis en de te verrichten werkzaamheden en rijden vervolgens Peer zijn motor naar binnen. Natuurlijk word deze eerst gestript van alle bagage om het geheel wat hanteerbaarder te maken. Voor ons zit er nu verder niet veel meer op dan in de winkel te wachten. We doen nog een bakkie koffie en kletsen wat met de baliemedewerker en de klanten die zo nu en dan binnen lopen. Als alles klaar is buurten we nog wat over het vervolg van onze trip en geven Wayne, die enorm geïnteresseerd was ons website-adres. Vanuit Saskatoon gaan we richting Winnipeg en vanmiddag zijn we gestopt in Foam Lake aan de Highway 16 zo'n 100 km voor Yorkton. Het is wederom knallend heet en de omgeving geeft ook al geen afleiding dus voor vandaag is het mooi geweest.

We're Almost There,
P&P

Donderdag 14 augustus,

Het is een dag als vele vorige. Er gebeurt eigenlijk niks. Het is weer bloedheet en onze koperen vriend begeleidt ons de hele dag. De mensen die we onderweg spreken klagen over de hitte, maar ons zul je niet horen. Normaal gesproken zou het hier nu erg regenachtig en nat moeten zijn. Uit de informatie die we van thuis krijgen blijkt dat het daar ook al zo lang, zo heet is. Het schijnt over de gehele wereld wat warmer te zijn dan normaal. Zo denderen we dus, gehypnotiseerd door de witte lijnen, voort tot we plotseling weer eens in een 'construction area' terecht komen. Over een lengte van 20 km. is de weg weer eens bezaaid met los grind. Onwillekeurig verlang ik even terug naar de mooie Europese en vooral Hollandse wegen. We hebben al ruim twee maanden geen 'ZOAB' meer gezien. Maar goed, als het nu dan eindelijk afgelopen is met de onaangename verrassingen, is de kans groot dat mijn ketting en tandwielen het de laatste 2000 km nog uithouden. We verwachten dan ook, als alles blijft gaan zoals het gaat, op 16 augustus de grens tussen Canada en de Verenigde Staten definitief over te steken. Voor vandaag hebben we ons kamp op geslagen aan de rand van het meer in Minnedosa. Minnedosa? Ja, jammer dat Maria er niet bij is.....

We're almost there,
P&P

vorige week
index
volgende week