Trip to Milwaukee
(Week 12)
vorige week
index
volgende week

Vrijdag 15 augustus,

Minnedosa -> Winnipeg, da's de etappe van vandaag. Tot onze grote spijt valt er vandaag ook niets spectaculairs te melden. We zijn vanochtend vertrokken vanuit Minnedosa, hopende dat de omgeving vandaag voor meer amusement zou zorgen maar helaas. We houden het er maar op dat we vandaag in Winnipeg zitten, eigenlijk zitten we iets zuidelijker, maar goed. We stoppen ook vandaag weer rond een uur of 4. Het is mooi geweest, en op deze manier houden we ons programma voor de komende dagen ook een beetje gevuld. Volgens onze papieren zou het nu nog zo'n 1100 km zijn. Zo langzamerhand begint af en toe het idee boven te komen van: "Waren we er maar al." Ongewild schiet deze gedachte even te binnen. Hoe het komt? Ik weet het niet. Misschien zijn het de spreekwoordelijke "Laatste loodjes" en geldt dit niet alleen voor mens maar ook voor machine. Vanavond bleek de FLH wederom een gebroken spaak te hebben in het achterwiel. We checken het morgen wel weer en hopen er het beste van zodat het houdt tot het end. Dus voor vanavond turnen we de naam van deze "No Name" campsite in een Canadees boerendorp. maar even om in; "Broken Spoke" campsite. Morgen meer.........

We're Almost There,
P&P

Zaterdag 16 augustus,

Eigenlijk moeten we niet klagen. Van Winnipeg naar Fargo loopt een prima vierbaans weg, er zijn geen omleidingen of construction area's en we rijden al voor de zevende dag in onze T-shirts rond. En toch zijn we niet helemaal tevreden, er gebeuren geen onvoorziene dingen meer en de omgeving dwingt geen respect af. Als we de Canadees/Amerikaanse grens oversteken worden we door de douanebeamte een garage in gedirigeert. Hoera! We krijgen een diepgaande controle op drugs en smokkelwaar. Verrek, er gebeurt iets. Hij vraagt ons de bagage van de motoren af te halen en op een tafel uit te stallen zodat hij het kan controleren. We moeten onze zakken leegmaken en in de wachtkamer gaan zitten. Heel geroutineerd loopt hij door het medicijnenkistje en de verbandtrommel. Aan een zoutpotje zonder label blijft hij echter seconden lang ruiken en in eerste instantie kan hij het spul niet thuisbrengen. Zijn collega staat hem bij en samen komen ze tot de juiste conclusie. Wij wachten rustig de gebeurtenissen af, we hebben immers niets verborgen. Als hij zo twee tassen doorgespit heeft is hij het zat, het zweet staat hem op het voorhoofd. We kunnen de boel er weer opknopen, hij is ervan overtuigd dat we geen dealers zijn. We kunnen onze weg langs de Red River vervolgen. Op het heetst van de dag zetten we ons tentje op in het stadspark van Fargo aan de oever van diezelfde Red River. Naast ons is een Bosnische familie aan het BBQ'en, we kennen ondertussen de Bosnische top veertig uit onze kop. We weten pas dat het Bosniërs zijn als ze ons wat te eten en te drinken aanbieden. We raken in gesprek en ze vertellen dat ze tijdens de oorlog naar Duitsland zijn gevlucht en na de oorlog eigenlijk weer terug moesten. Door een soort loting is het hun gelukt om naar Amerika te komen. Ze zijn redelijk tevreden hier, maar zouden toch liever naar Duitsland terug gaan. Morgen gaan we op ons gemak naar St.Paul. Pim heeft weer twee gebroken spaken. De dealer in St.Paul heeft beloofd ze maandagmorgen eerste werk te vervangen. Als het venijn nu maar niet in het staartje gaat zitten en we aan het einde van de rit meer problemen gaan krijgen dan gedurende het eerste deel. Want verdorie,

We're almost there
P&P

Zondag 17 augustus,

Onze reis van vandaag gaat naar St. Paul. Of St. Paul en Minneapolis nu bij elkaar horen weet ik niet, het ligt in ieder geval strak tegen elkaar aan. De eerste etappe van vandaag is in ieder geval weer een ouderwetse, we hebben er al ruim 100 mijl opzitten als we voor de eerste keer stoppen. Benzine voor de motoren, koffie en een peukje voor ons en daar gaat ie weer. We hebben geen haast maar toch blijven we lekker "doorbollen". Als het een beetje mee zit kunnen we vanmiddag nog even onze neus bij de dealer laten zien en onze afspraak voor morgen bevestigen. De totale route is zo'n 420 km dus stoppen we nog eens om te tanken. Gaandeweg kunnen we al merken dat we stedelijk gebied naderden. Het wordt langzaamaan drukker en de diversiteit van mensen wordt groter. Als we staan te tanken komt er een Ultra Glide met aanhanger het terrein op gescheurd. Een Afro-Amerikaanse biker, eerst gooit hij hem vol en komt vervolgens een praatje maken. Als hij in de gaten krijgt waar wij precies mee bezig zijn wordt hij ineens zo enthousiast dat hij tegen iedereen die voorbij gelopen komt vertelt waar we vandaan komen. Allemaal heel leuk en spontaan, het mooiste gebeurt eigenlijk als een Afro-Amerikaanse dame van middelbare leeftijd de shop uit komt lopen. Onze PR-man haalt één keer adem en flapt het hele verhaaltje er nog eens uit. Het antwoord van deze dame bestaat uit een kreet zoals alleen een Afro-Amerikaanse dame die kan slaken. Dit is beslist de meest enthousiaste reactie die we tot nu toe gehad hebben. Als we nog wat gekletst hebben is het tijd om weer te gaan, we willen immers ook nog naar de dealer. Na nog zo'n 50 mijl krijgen we het begin van wat Minneapolis gaat worden. Het heeft iets weg van de Periferique, diverse autobanen die je uiteindelijk toch naar dezelfde kant brengen. Met de skyline van Minneapolis nog in het spiegeltje rollen we St. Paul binnen en ik kan je zeggen dat is ook een "dorp" van formaat. We weten de weg naar de dealer dus die is zo gevonden. Als we hier binnenstappen wacht ons nog een verrassing de totale showroom met motoren, accesoires en kleding is zó groots dat je er volgens ons gemakkelijk binnen een proefritje kunt maken. We spreken af om morgen ochtend terug te komen en gaan op zoek naar een camping. Deze vinden we op een kwartiertje rijden dus dat mag morgen niet al te moeilijk meer zijn. Als je deze toko niet terug kan vinden ben je blind.

We're Almost There,
P&P

Maandag 18 augustus,

Het is verdomme alweer 13.00 uur voor we bij de H-D dealer in St.Paul weg kunnen. Behalve twee nieuwe spaken in Pim zijn achterwiel zetten hebben ze ook nog even geprobeerd iets aan zijn achterrem klauw te doen. Maar dat is helaas niet gelukt. We hebben het zelf tijdelijk op kunnen lossen met een stuk rubberen slang. Als dat nou een dag of drie zo blijft zitten, halen we later wel de juiste onderdelen. Het probleem is dat er ondertussen zoveel speling op zit dat het frame van de klauw op de remschijf rust. Dit kost elke drie dagen een setje paspennen, maar voor deze laatste kilometers moet het zo maar gaan. Voor de rest verlopen de kilometers vandaag zoals voorheen. Het is dan ook al avond voor we een plaats voor de nacht hebben gevonden op een campsite in Wisconsin Dells. Het heeft waarschijnlijk zo moeten zijn. De laatste camping op onze tocht, om onze babies naar huis te brengen, heeft een eigen bar. Dit is echt de eerste van alle campings aan deze kant van de Beringstraat die een eigen café heeft. Dat gaan we natuurlijk meteen vieren. We zetten de motoren aan de kant en duiken meteen de kroeg in. Vergeet even niet dat het hier nog steeds bloedheet is en dat de gedachte aan een koel pilsje niet te weerstaan is. Tegenover ons aan de bar zit een Indiaan. Hij kijk even de kat uit de boom en komt dan naar ons toe. Hij stelt zich voor als een 'Native-American'. Hij behoort tot een Indianenstam die ik niet ken. Hij geeft mij een hand en zegt "welcome to my country", met de nadruk op "my". Zo'n hartelijk welkom geeft mij altijd een goed gevoel. Het is 'Happy Hour' dus voor hetzelfde geld kunnen we er nu twee nemen. Dat doen we dus en gaan daarna snel de tentjes opzetten. Morgen nog een klein stukje en we zijn er.

Milwaukee, here we come,
P&P
--------------------------------
Het is nog 200 kilomter naar Milwaukee en daarvan draag ik de eerste 50 op aan Maria voor haar steun tijdens de trip en de voorbereidingen daarvan. De tweede 50 aan mijn werkgever voor de permissie zoveel vrije tijd op te nemen. De derde 50 zijn voor Ine, die zo graag mee had gewild maar dat om medische reden niet kon. De laatste 50 kilometer zijn speciaal voor mijn zieke vriend Joko.

Peer

Dinsdag 19 augustus,

Winsconsin Dells, 08.15 uur, bijna verslapen en dat terwijl het vandaag de "Grande Finale" is. De etappe van vandaag is zo'n 200 km, en zal ons brengen naar het eindpunt van onze bedevaart. De eer om dit laatste bericht voor het dagboek te maken is geheel aan de jarige job. Een mooiere dag om onze trip af te sluiten bestaat er volgens mij dan ook niet. De weg is niet veel anders dan de afgelopen dagen. In dit geval zitten we op Interstate #94 en dat houdt in dat we niet veel meer hoeven te doen dan gas geven en blijven zitten tot we moeten tanken. Gisteravond hebben we van de barvrouw op de camping een route beschrijving meegekregen. Zij heeft vroeger in Milwaukee gewoond en weet ons dus piekfijn te vertellen waar Juneau Avenue is. Rond half twee bolderen we dus Milwaukee binnen. Het is druk maar we kunnen onze weg goed vinden. We passeren het Millerpark met het honkbal stadion, dit ding is niet te missen, zo kolosaal. Dan de weg af 35th street op richting het noorden en vervolgens wachten tot we een bordje Juneau Avenue zien. Precies op deze kruising zo tegen een uur of twee eindigt onze tocht. Daar is het dan, het hoofdkantoor van Harley-Davidson. Hier is het allemaal begonnen. We kijken een beetje rond en vragen een dame die toevallig net aangereden komt ons op de foto te zetten. Ze werkt bij Harley-Davidson en haar eerste reactie is: "Boy, you're early!" Als we keurig netjes op de foto staan wijst ze ons een beetje de weg, en waar we op dit moment een paar foto's kunnen maken. Een beetje een raar idee is het wel; missie voltooid. Onze "babies" zijn thuis. De laatste kilometers staan nu op de klok. Trip to Milwaukee, een "wereld" reis die je ééns in je leven maakt.
WE'RE THERE!!!!!!!!!!!
P&P

-----------------------------------
Nawoord.
Met het voltooien van onze missie komt er ook een einde aan de dagverslagen in het dagboek. Nu het dan zover is mogen we natuurlijk niet vergeten om onze webmaster, Adje van Vreede en zijn assistent Dirk van Esch, te bedanken voor de voortreffelijke manier van werken. En dat vooral in de periode dat de informatie van onze kant zeer mondjes maat was. TOP! Een welgemeend applaus voor Adje. Verder is er natuurlijk nog het thuisfront, dat er samen met een hele hoop vrienden, familie en kennisen d.m.v. twee geweldige suprise parties voor heeft gezorgd dat we in ieder geval al een héél eind op weg waren. Ook MS motorservice mag niet vergeten worden. Ondanks het feit dat we niet al te veel problemen gehad hebben was het toch goed om af en toe onze helpdesk Thieu eens te bellen. Ook willen we graag alle bezoekers van onze website bedanken voor de spontane reacties in het gastenboek. We hebben dit met veel plezier gevolgd en zullen dat zeker nog blijven doen.

P&P
-------------------------------------
FEITEN:
's Hertogenbosch - Milwaukee: 18.716 km ofwel 11.632 mijl.
2297 ltr ofwel 607 gallons benzine verstookt.

Overige artikelen:

tbv FXST:
* 1 nwe accu
* 1x slangklem + tape en silikonenkit tbv lekkende voorpoot
* 2x massakabel, 1x reparatie 1x nieuw.
* 1x nw contactslot.
* 2x contactpuntjes & condensator
* 2 nwe bougies
* 1x primair deksel
* 1x remblokken voor en achter
* 1x nwe banden voor en achter
* 2x lassen bagagerekje
* 1x lassen forward control
* kneedbaar ijzer tbv reparatie primair deksel
* epoxy metaal reparatie primair deksel
* 1x nwe olie + filter
* 18 ltr olie

tbv FLH:
* 1x slangenklem ø150 tbv vervanging uitlaatklem
* 1x lassen bagagerekje
* 1x remleiding achter (lada)
* 4x uitlaatklem (lada) ter vervanging slangklem
* epoxy metaal tbv reparatie primair deksel
* 1x remblokken (voormiddag off-road)
* 1x nwe piston tbv remklauw voor
* 1x nwe o-ring tbv piston
* 1x nwe dustboot tbv piston
* 3x nwe olie + filter
* 2x paspen remblokken achter
* 1x stuk olieslang tbv zelfgemaakt springsupport remklauw
* 1x nwe bougies, contactpuntjes en condensator
* 1x nwe banden voor en achter
* 5 nwe spaken
* 3 ltr olie

~~~~ THE END ~~~~

vorige week
index
volgende week