Trip to Milwaukee
(Week 2)
vorige week
index
volgende week

Vrijdag 6 juni,

De dag loopt al weer op z'n end, ons vaste ritueel heeft ook al weer plaats gevonden dus de buiken staan weer strak en we hebben ons potje bier bij de hand. De dag begon vandaag met ons vertrek vanuit Moskou, zeker niet zo spectaculair als ons aankomen aldaar maar we zouden P&P niet zijn als hier ook niet weer iets anders was dan gepland. Het was haast niet anders te verwachten, twee brabantse boertjes die verdwalen in Moskou. Wat een groot dorp zeg, Heeswijk of Rooi is er niks bij. Ik denk dat we wel haast 60 km hebben gereden voordat we van de ring af waren en met onze koplampen de goede kant op stonden. Weinig borden en waren ze er wel dan blijft het toch nog ff lastig lezen. Veel file met uitlaatgassen en veel roet. Kortom de verwarring was compleet.
Ons enthousiasme was er zeker niet minder op geworden toen we eenmaal op de M7 waren, op dit moment nog wel druk maar zeker niet slecht. We hobbelen dus vrolijk verder. Zoals we voorheen al lange banen alsfalt gezien hadden die zich heuvel over heuvel voor ons uit golfden, veranderde ons uitzicht langzaam aan. Er werd aan de weg gewerkt, eerst een klein stukje en dan ff niet. Totdat er op een gegeven moment een werkvak op duikt, dat zich net als het wonderschone asfalt van daarnet uitstrekt heuvel over heuvel over heuvel. De kwaliteit van de weg gaat op dit moment dan ook met rasse schreden achteruit. We hebben dan ook hard te werken om de grootste gaten en bulten te ontwijken en bovenal de concentratie te bewaren totdat dit stuk achter ons lag. Als we eindelijk denken het gehad te hebben krijgen we na een goed stukje weer precies hetzelfde verhaal, en nog eens. Als je je bedenkt dat ze hier nog nooit van een APK-keuring hebben gehoord dus laat staan van een roetmeting, dan kunnen jullie je wel voorstellen hoe die twee Hollandse boertjes eruit zien na zo'n dagje toeren.

Goeienavond,
P&P

Zaterdag 7 juni,

Het was een zware dag voor mens en machine. Toen we vanmorgen de motoren uit de garage haalden is bij Peer de pakking van het deksel van de primaire kast beschadigd over de drempel. Gedurende de hele rit vandaag lekte er een beetje olie weg. We hebben het zojuist proberen te repareren met wat siliconenpakking. Als dit niet lukt moet het deksel eraf voor een nieuwe pakking. Verder lekt de linker voorpoot ook nog steeds. De kwaliteit van de weg wisselt nu zo vaak dat het maximale van de vering en schokbrekers gevergd wordt. Het gaat van zo strak als een laken, naar hobbels en sleuven van 15 cm. hoog en diep. We hadden de snelheid al spontaan teruggebracht naar 70 km/u maar dat is meestal nog te snel. Op 60% van de afstand is niet meer dan 50 km/u te halen. We zijn vanmorgen uit Niznye Novgorod vertrokken en zitten nu in Kazan. Dat is een afstand van 425 km. Daarvoor hebben we 10 uur op de motor gezeten. We zijn vandaag zes keer door de politie aangehouden. Meestal konden we het met domkijken en een clubsticker afdoen, slechts een keer hebben we moeten betalen. Onze (on)vrijwillige bijdrage aan het lagere ambtenarenkorps bedraagt vandaag $20,--. Ik heb nu gezien hoe het moet. Het verkeer is algemeen chaotisch en haastig maar zeker niet onvriendelijk. Er gebeuren vrij weinig ongelukken en niemand toetert of zwaait met de middelvinger. Het lijkt of de omgeving alleen maar mooier wordt. Het wordt wat heuvelachtiger, je merkt dat we aan de voet van het Oeralgebergte komen. We zijn nu ruim een week onderweg en hebben ±3.500 km gereden. De motoren houden zich prima en ondanks de zware belasting sturen ze nog als scheermessen.

From Russia with love.
P&P

Zondag 8 juni,

Deze ochtend keek de lucht erg grauw, maar de weergoden waren ons toch weer goed gezind. Als we goed en wel onderweg zijn breekt het zonnetje na lang vechten tegen het wolkendek eindelijk door. Sinds we van huis vertrokken zijn is er nog geen spatje regen geweest wat ons heeft geraakt. Vanzelfsprekend stoppen we binnen het uur al voor het eerste verplichte praatje met onze vrienden in het blauw. Eigenlijk is het zo erg niet, we houden ons van de domme en lachen en gekken maar wat met ze mee. We denken dat voor hen op dat moment de afleiding van de dagelijkse sleur en wat vertier de belangrijkste reden is om ons staande te houden, want vaak hoeven we onze papieren niet eens te laten zien. Het enige vervelende wat er voor ons is, is dat het stiekem zoveel kostbare rijtijd kost. Het is vandaag erg rustig op de weg, of het nu is vanwege het feit dat het zondag is of we zo ver van de bewoonde wereld lijken te zitten, ik weet het niet. Als we op een gegeven moment een mooi stuk asfalt onder de banden hebben, en ik eens een keer links en rechts kijk zie ik helemaal niks wat lijkt op enige vorm van een nabij gelegen beschaving. Op dat moment schiet me een songtitel te binnen; "a thousand miles from nowhere" van naar ik meen de Golden Earring. Het is net of je die duizend mijl hier zomaar kunt rijden zonder dat je ergens uitkomt. Dan wordt deze droom ineens bruut verstoord, nadat ik twee lange diepe glooiende kuilen heb gehad is dat eens zo mooie asfalt plots onder mijn wielen vandaan verdwenen. Volgens mij was ik helemaal los van de grond voordat ik neerkwam en Peer ook nog hard door een diep gat zag klappen. Ik zou willen dat ik het niet gezien had, want met die volgende kuil nog op het netvlies kon het niet anders dan dat ik er ook nog door heen moest. Dus ook voor mij volgde er nog een harde klap, we waren in ieder geval allebei weer helemaal wakker. Het blijft toch ook nu nog erg lastig om vanuit onze lage zit het asfalt juist in te schatten. Door de vele reparaties is de kleur van de toplaag zo geschakeerd dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet. Na nog enkele leuke klimmetjes en zelfs een stuk puinweg (maar dan ook echt puin, gewoon een compleet stuk weg WEG) hebben we de dag toch nog bijzonder goed af kunnen sluiten met weer een dikke 500 km op de klok. We hadden gehoopt vandaag Ufa te bereiken, dit ligt ongeveer 1300 km voorbij Moskou. Het was weer hard werken, maar het is ons wel weer gelukt. Dus vanuit Ufa...

From Russia with love,
P&P

Maandag 9 juni,

De weg van Ufa naar Celjabinsk is van een dusdanige onbeschrijflijke schoonheid dat hij een plaats in de absolute top verdient. De omgeving is in zo'n complete harmonie dat mijn ogen regelmatig tranen van ontroering bij het aanschouwen van zoveel natuurlijke pracht. Hier toont het land zijn kracht voor eenieder die het wil zien. Het wegdek varieert zoals weleer, van heel goed tot heel slecht. Maar het stoort ons niet. Wij houden onze snelheid sowieso laag om van al dit schitterends te kunnen genieten. Het is niet verwonderlijk dat dit land zoveel grote componisten voortbracht. Via deze weg doorkruisen wij vandaag de Oeral. De afstand van Ufa tot aan Celjabinsk is 420 km. en dit is eigenlijk te veel voor een dag. Maar de kilometers vliegen ongemerkt voorbij. Onderweg zien we groepjes mensen, voornamelijk vrouwen, met een zeis het gras langs de kanten van de weg maaien. Elke keer als we stoppen voor een kopje koffie of om te tanken hebben we in no-time een positief contact met de bevolking. Vooral onze motoren zijn hier debet aan. We hebben vandaag vijf aanhoudingen gehad maar geeneen heeft geleid tot het storten van een geldelijke bijdrage in de privezakken van een of andere ambtenaar. Deze mensen zitten juist vol humor en zijn zonder uitzondering goedgemutst. Het is gewoon geil om op hun naieve vragen zoals hoeveel tanks en hoeveel inhoud, hoeveel cc en hoeveel pk te antwoorden. Als ze vragen hoeveel een Harley kost brengen we de prijs drastisch omlaag om ze niet de ogen uit te steken. We verstaan elkaar niet maar begrijpen best wat we bedoelen. Voor ons is het enige nadeel het feit dat het ons elke keer ± 15 minuten van onze tijd kost. Zo rommelen en grommen we Celjabinsk binnen. Een, voor onze begrippen grote stad. We zoeken voor vandaag maar een motel of zo. Deels omdat we nu al een dag of vijf door Rusland zwerven, leren we al aardig wat van het Ciryllische schrift te ontcijferen maar als je een drukke, vreemde stad binnenrijdt en je moet op het chaotische verkeer, de gaten in de weg en de tramrails, die soms wel 10cm. boven het wegdek liggen, letten dan blijft daar bijzonder weinig van over. Wat meer grondspeling en een langere veerweg zouden nu toch wel fijn zijn. We vinden dus niets. Bij een tankstation staat een man die onze wanhoop ziet en hij biedt spontaan aan om ons even voor te rijden.
Gisteren hebben we iemand uit Novosibirsk ontmoet, die vertelde dat hij wat technische vrienden heeft die over allerlei gereedschappen beschikken. Als we in Novosibirsk aankomen, zo tegen het einde van de week, zullen we zeker van zijn aanbod gebruik maken en contact met hem opnemen. We zullen daar dan een dag extra blijven om wat kleine reparaties aan de motoren uit te voeren. Oh, ze rijden nog perfect maar we hebben nu twee lekkende voorpoten, een lekkende primaire kast en een lekkende voorremcilinder. Niets om je druk over te maken maar toch beter om even te herstellen. Morgen gaat het naar Kurgan.

From Russia with love,
P&P

Dinsdag 10 juni,

Als we vanochtend vanaf de tiende etage over Celjabinsk uitkijken hebben we allebei onze vraagtekens bij het weerbeeld. Het is erg grauw boven de stad en je kunt zien dat het in de verte regent. Toch gaan we evengoedgemutst naar beneden om ons ontbijtje naar binnen te werken en vervolgens koers te zetten naar Kurgan. Als we in alle paraatheid klaarstaan om te vertrekken en starten, bemerkt Peer het begin van een binnenbrandje onder zijn dashcover. Dus snel de motoren afgezet en op de standaard. Als het contact uitstaat blijkt dat er op dat moment niets ernstigs aan de hand is, er zit weliswaar een kortsluiting in Peer zijn contactslot maar dat is gelukkig enkel als zijn licht aan staat. We starten dus weer en slingeren onszelf tussen de gaten, kuilen en het stadsverkeer de stad uit. We komen allebei maar uit een dorp, dus wederom is het de verkeerde richting die we uit gaan en we moeten dan ook erg zoeken naar de juiste weg. Op de lange baan is dit allemaal zo'n probleem niet, maar in de stad heb je eigenlijk geen tijd om op de borden te kijken, laat staan al rijdend te ontcijferen. Het plan is vandaag om maar een klein stukje te rijden, alleen de minimale 250 km, zodat we niets in hoeven te leveren ten opzichte van ons schema. Als we die kilometers erop hebben zitten kunnen we vandaag in ieder geval op tijd weer afstappen en hebben we tijd om nog wat dingetjes te regelen. We hebben een zwaar vermoeden dat er bij de "reisorganisatie" een foutje gemaakt is. De route zoals gepland loopt namelijk een klein stukje door Kazachstan en omdat we maar een "enkel-entree" visum hebben voor Rusland zou dit grote problemen opleveren als we Rusland weer terug in willen. Verder zitten we nog verlegen om een piston voor de voorrem-klauw van FLH '77.Dus bellen we ff met de ANWB of ze er een op kunnen sturen naar Novosibirsk, zodat we als we eenmaal daar aangekomen wat reparaties en wederom wat onderhoud kunnen verrichten. Als alles op rolletjes gaat en blijft gaan zijn het pakketje en wij rond dezelfde tijd in Novosibirsk (komend weekend). Nu zullen de trouwe lezers van dit digitale dagboek zich misschien wel afvragen of er verder niets te melden valt over onze vrienden van het lagere ambtenarenkorps..... Nou nee dus, eigenlijk niet. Onze Christoffels hebben ons vandaag zeer verdienstelijk bijgestaan en we zijn, let op, maar één keer aangehouden. Daarom hebben we van deze ene gelegenheid vandaag meteen gretig gebruik gemaakt en speciaal voor jullie een fotootje gemaakt van een van deze jokers.

From Russia with love,
P&P

Woensdag 11 juni,

Ik barst van de slaap maar ik moet alert blijven. Vanmorgen ging het ook bijna mis. We zijn opweg van Kurgan naar Tjoemcnzj. Het is een weg met een strak oppervlak en we rijden al enkele uren over de toendra. Links en rechts van de weg liggen schier eindeloze velden met af en toe een stukje bos en een meer. Enorme gedeeltes van de vlakte zijn bewerkt maar nog veel grotere gedeelten niet. Er is dus weinig om je mee bezig te houden en omdat de weg zo vlak is verslapt je aandacht. Plotseling licht midden in de weg een groot ovaal gat met in het midden een diepte van zeker 25 cm. Met een vaartje van 80km/u rijd ik er links van het midden doorheen. Als een soort motorcrosser vlieg ik daarna door de lucht en kom pas enige meters verderop neer. Omdat in de lucht, en door de schrikreactie, mijn stuur een beetje gedraaid is kom ik met een slingerende beweging weer terug op aarde. Na vier of vijf kleine correcties is de boel weer in het spoor. Het is nogal wat als een motor die samen met bestuurder en bepakking de 500 kg overschreidt zomaar gelanceerd word. Het loopt gelukkig weer goed af en de aandacht is meteen weer waar hij moet zijn, op de weg dus. Even later draaien we de weg naar Omsk op en hier wordt het nog moeilijker om de concentratie vast te houden. Deze weg is behalve vlak ook nog eens kaarsrecht en met weinig verkeer. Het komt voor dat we gedurende 10 minuten geen ander verkeer zien en daarom krijg ik dus zo'n slaap. Na ongeveer 200 km zo doorgedonderd te zijn, zijn we ineens weer klaarwakker. Peer z'n motor begint te sputteren en te stotteren. Hij klinkt alsof hij het er erg moeilijk mee heeft. Maar als hij hem op een bepaald toerental houdt lijkt het nog aardig te gaan. We rijden dus maar door en kijken straks wel wat de oorzaak is. Maar... 5 minuten later houdt hij er mee op. Helemaal afgelopen, zo dood als een pier. Fuck, wat nou. Hier langs de kant van de weg gaan staan sleutelen is absoluut geen pretje. In een mum van tijd ziet het zwart van de grijze vliegen en duizenden leerlingmuggen onder begeleiding van hun ouders. Toch doen we een snelle poging het euvel te vinden. Dat lukt dus niet. Een boer die met zijn buldozer zijn land aan het omploegen is komt nog even wat advies geven in onvervalst Russisch maar ook dit mag niet baten. Het meest verstandige is dat Pim Peer op sleeptouw neemt naar het volgende tankstation 20 km verderop, waar ook een gastenitsje en een werkplaats is. We moeten dan echter nog wel een politiepost passeren. Natuurlijk worden we staande gehouden, krijgen een reprimande omdat we onze helmen niet dragen maar mogen toch door. Als de eigenaar van de gastenitsje begrijpt wat het probleem is weet hij ook meteen de oplossing. In het dorp kent hij een specialist in auto-elektra en zal die wel even bellen. Let op... dit gaat allemaal met handen en voeten. Natuurlijk moeten de motoren in de garage dan kunnen we er daar aan sleutelen. Jammer, de garage zit ook helemaal vol met muggen. De monteur komt en samen stellen we, met telefonische hulp van ons Thieu van MS Motorservice, vast dat de accu en de contactpunten kapot zijn. Gelukkig hebben we beiden als reserve bij ons. De boel wordt in orde gemaakt en het beestje loopt weer als een trein. Als ik af wil rekenen willen ze er niets voor hebben. Ik hoop ze gelukkig te maken met een pakje Hollandse shag. Moe, maar toch weer blij dat we verder kunnen zitten we nu, vol muggenbulten te genieten van ons dagelijkse biertje.

From Russia with love,
P&P

Donderdag 12 juni,

Deze donderdagochtend begon voor ons beiden zeer "gespannen", zal ik maar zeggen. Na ons ontbijtje, dit was een beetje povertjes, maar we hadden toch in ieder geval koffie en onze eigen Hollandse shag, moest er natuurlijk het een ander aan sanitaire handelingen verricht worden voordat we vol zelfvertrouwen op de motor konden stappen. Het probleem was alleen dat het enige toilet van het gastenitsje verstopt zat en al tot aan de rand toe volgewerkt was. Dan maar naar buiten, daar was immers ook een toilet. Tja, wat heet toilet, van buiten zag het eruit als een toilet-gebouwtje wat bij de truckstop hoorde. Een netjes gemetseld huisje, maar eenmaal binnen was je al erg rap genezen van je hoge behoefte. Van binnen had het niet meer om handen dan twee gaten in de vloer met een klein schotje daartussen in gemetseld. Het zal zo waarschijnlijk wel voldoende zijn en daarom willen we de verdere details van deze beerput aan jullie eigen voorstellingsvermogen laten. Weer gepakt en gezakt, klikken we één naar beneden en maken vaart richting Omsk. Het weer is erg twijfelachtig, het zonnetje kan het in ieder geval niet gewonnen krijgen. En als we ons dagelijks praatje gemaakt hebben wordt het donkerder boven ons. We rijden vrolijk verder want het zal toch echt eerst moeten gaan regenen, en dat doet het ondertussen dan ook al. In eerste instantie lijkt het of we tussen de druppels doorrijden want we worden eigenlijk niet nat. Toch besluiten we even te stoppen en onze voorzieningen te treffen. In eerste instantie doe ik (Pim) mijn overschoenen nog niet aan. Even later als ik toch stop om ze aan te doen terwijl Peer verder rijdt maak ik bij mijn vertrek een onfortuinlijke glijer tijdens het optrekken in zijn 1. De "verharde" berm bestaat uit een leemachtig goedje en terwijl mijn achterwiel wegspint en ik de boel net wel net niet recht kan houden trekt mijn treeplank over het asfalt en breekt af. Op zich niet zo'n ramp ware het niet dat het bevestigingsbeugeltje aan de primaire kast afgebroken is en dus is een bijpassend gat aldaar het resultaat. We mogen dus wederom op zoek naar een smid, en deze moet dan het aluminium maar weer dichtbakken. We rijden verder door de regen en dit valt ons erg zwaar. De bij droog weer redelijke wegen veranderen in een honderdduizend kleine plassen. Tja en onder welke zit er nou een gat. Als we alleen op de weg zijn gaat het nog wel, maar in gezelschap van ander verkeer (allemaal zonder licht) wordt het zicht bijzonder slecht. Toch hobbelen we aan het einde van de middag Omsk binnen waar we nu een hotel gevonden hebben en ons bezinnen over deze reparatie en het volgende deel van de trip.

From Russia with love,
P&P

vorige week
index
volgende week