Trip to Milwaukee
(Week 3)
vorige week
index
volgende week

Vrijdag 13 juni,

Vandaag is er niet zoveel te berichten. We zijn het grootste deel van de dag bezig geweest het gat in Pim's primaire kast te repareren. Via via kwamen we toch al gauw bij de plaatselijke plaatwerker terecht maar die kon geen aluminium lassen. Zo zijn we onder begeleiding van een welwillende Omskenaar of Omsker nog een paar werkplaatsen langsgeweest maar helaas, geen van hen had de mogelijkheid. Toch lopen we nog even bij de gloednieuwe, nog in aanbouwzijnde Toyota garage binnen, je weet maar nooit. En even lijkt het of we verder komen. Ze hebben de apparatuur maar... de plaatselijke Argonspecialist komt pas aanstaande maandag en dus blijft het apparaat zolang uitstaan. Ons enige alternatief is Epoxy metaal. Het is waarschijnlijk niet sterk genoeg om de treeplank aan op te hangen maar het houdt in ieder geval de olie binnen en het vuil buiten. We maken het uitgebroken deel goed passend en lijmen het er in. Het overgebleven gat vullen we ook op met dezelfde lijm. Als de boel gedroogd is monteren we het deksel weer en hopen er het best van. We hebben nog wat tijd over voor het avondmaal en drinken een Russisch biertje op een soort van terrasje. Er zit wat plaatselijke jeugd nieuwsgierig onze kant op te kijken, ze hebben waarschijnlijk al meteen gezien dat wij geen Russen zijn. Als we dan ook nog een shaggie gaan draaien houden ze het niet meer uit en schuiven aan. Ze spreken heel gebrekkig Engels maar kunnen ons wel duidelijk maken dat ze er ook wel een willen omdat er vanzelfsprekend hasj of weed in zit. Dat is natuurlijk niet zo maar we laten ze maar zo wijs. Om het gesprek wat beter te laten vlotten roepen ze zomaar iemand van de straat. Dit blijkt later een rechtenstudente te zijn die aanmerkelijk beter thuis is in de Engelse taal. We wisselen wat nieuwtjes en informatie uit. Na een half uur vinden we het welletjes en gaan naar onze kamer om eens te douchen, de was te doen en te gaan eten. Vanavond gaan we vroeg slapen. We willen morgenvroeg om 7 uur vertrekken richting Novosibirsk.

From Russia with love,
P&P

Zaterdag 14 juni,

De p is van prachtig, de t is van top en de w van waanzinnig. En zelfs deze woorden doen te kort aan de dag van gister. Want terwijl ik dit berichtje schrijf is het al zondag. Om Omsk uit te komen hadden we natuurlijk weer de nodige problemen. We rijden meteen een fuik in van de politie en de sfeer is er hier nog goed. Even later stoppen we om te tanken want dit zou voorlopig wel eens even de laatste pomp kunnen zijn. Meteen maken we van de gelegenheid gebruik om een peukje te roken en de tactiek van de dag door te spreken. Mocht het zo zijn dat de goden der asfalt en weer de hele dag aan onze zijde staan dan rijden we door tot Novosibirsk (670 km) zo besluiten we. Vooral het weer is op dat moment nog een vraagteken, het is lang niet slecht maar er hangen wel een paar flinke buien in de lucht. Als we eenmaal aan het rijden zijn begint het dan ook te druppen. Net als twee stripfiguurtjes met een donderwolk boven hun hoofd houden we er flink de sokken in en blijven we de bui voor. Even later valt ons weer een verplichte stop bij de politie ten beurt en de vriendelijkheid zoals we gewend zijn is hier ver te zoeken. Peer krijgt "sjtraf" omdat zijn licht niet brand. Terwijl hij binnen zit en zijn proces verbaal ontvangt wacht ik buiten af en besluit vlug nog even een foto te maken. Dit had ik beter niet kunnen doen, nog voordat ik de foto gemaakt heb word ik teruggeroepen en moet ik mee naar binnen voor mijn portie "sjtraf" omdat het zogenaamd verboden was te fotograferen. Ik doe net of ik die ex-KGB joekel niet begrijp en zeg dat ik nog helemaal geen foto gemaakt heb. Langzaam maar zeker kom ik er achter wat ie wil. De lul wil gewoon mijn fototoestel toevoegen aan zijn privé collectie. Als ik het spelletje gekke bekken "pokerface" trekken van hem verloren heb geef ik op kalme toon antwoord op zijn volgende vraag waar ik wederom niets van snap. Voor mij staat op dat moment een ding vast dat foto toestel geef ik niet af. Terwijl ik mijn antwoord doe maak ik meteen van de gelegenheig gebruik om die heikneuter eens uit te schelden ofschoon ik hem in gedachte zijn kalasjnikov allang in zijn reet gestampt had. Dit blijkt te werken, ik gebaar hem dat ik naar goede "KGB" tradities mijn rolletje verwijder en wat zal betalen. Dus 500 RUR en een rolletje met 6 foto's erop lichter toog ik weer naar buiten, alwaar we hem vlug smeren. Aan het eind van de middag rijden we Novosibirsk binnen, het is hier ruim 25 graden. Als we stoppen om het gebruikelijke bord te fotograferen stopt er een auto en stapt een jongen uit. Hij heet Maxim en biedt ons aan naar een hotel te brengen, maar eerst moeten we langs zijn huis om zijn motor op te pikken. Hier aangekomen worden we opgewacht door het hele gezin en wordt er al flink voor ons gekookt, dit kunnen we uiteraard niet weigeren. Als we ons een beetje opgefrist hebben schuiven we aan. Na nog wat gezellig kletsen danken we voor voor de overweldigende gastvrijheid en rijden met zijn drieën de stad in op zoek naar een hotel. Hier aangekomen wacht ik af bij de motoren en geniet van het stadsleven om mij heen. Ik zie hoe zelfs de mussen van het prachtige weer genieten en lekker aan het barbequeen zijn. Om beurten komen ze bij een zojuist geparkeerde auto de overheerlijke warme insekten uit de radiator pikken. Het enige hotel dat toeristen mag plaatsen blijkt vol dus besluiten we een stuk terug de stad uit te rijden naar een gastenitsje. wat we eerder al zagen. Goed en wel op weg als we in de invallende schemer de stad uit sjezen valt Peer zijn motor plots helemaal dood. Massakabel gebroken. Na een noodreparatie gaan we alsnog in op Maxim's uitnodiging om bij hen thuis te logeren. Wederom opgewacht met eten en drank strijken we neer bij deze super enthousiaste en gastvrije mensen. Wie had dit verhaal nu ooit kunnen bedenken, niemand toch. Allebei genieten we intens van dit moment en doen ons te goed aan al het lekkers wat ons wordt voorgeschoteld. Natuurlijk ontbreekt hier de wodka niet, dus nasdrovje!! en we kletsen er eentje in. Na zo'n lange dag op de motor wordt dit natuurlijk al vlug te veel. Dus met een flinke peer aan kruipen we naar ons bed om nog eens na te dromen over deze prachtige dag. SUPER!!!

Siberian greetings,
P&P

Zondag 15 juni,

Over vandaag is er eigenlijk niet veel te vertellen. We hebben de hele dag aan de motoren gesleuteld. Ik heb de primaire pakking gerepareerd, mijn licht gemaakt en de accukabel hersteld. Morgenvroeg halen we Pim's onderdeel op van het vliegveld en als dat gemonteerd is kunnen we dinsdag weer verder. We zijn nog steeds van harte welkom bij ons 'gastgezin'. Wat mij erg tegenvalt is het aantal Engelssprekende mensen. Op dit moment kom ik echt niet verder dan hooguit 1%. Het zijn echt de jongere, studerende kinderen die ermee overweg kunnen. Daartegenover staan echter een enorm aantal voordelen die mij erg aanspreken. Bijna iedereen rookt en het lijkt of de minirok pas net uitgevonden is. De mensen zijn spontaan, hartelijk en gastvrij. " Wat is het toch een heerlijk volk, laten we ze in Godsnaam niet veroordelen voordat we ze kennen ". Als dit zo blijft dan is ons avontuur niet alleen een avontuur maar vooral een keten van positieve ervaringen. Af en toe denk ik wel eens dat we te snel gaan. Niet in tijd, maar soms kunnen we de cultuurverschillen niet helemaal goed verwerken. Per dag schieten we gemiddeld zo'n 400 km op. Dus elke avond stoppen we bij een ander Russisch volk.

Siberian greetings,
P&P.

Maandag 16 juni,

Vandaag geen sprookje uit duizend en één nacht. Nee dit is het sprookje duizend en één stempels. Het gaat als volgt........
Er waren eens twee boertjes uit het schone, schone brabantse land. Op een goede dag, na een halve maand reizen zijn zij zoals jullie al weten beland in het zonovergoten, gastvrije Novosibirsk. Na een dag van bezinning en wat sleutelen togen zij op hun tweede dag in Novosibirsk vol goede moed naar het vliegveld, naar waar de tovenaars van de ANWB een pakje voor ons hebben gestuurd. Alles gaat op rolletjes, bij het eerste loket zijn "de twee" in gezelschap van hun Siberische vriend Maxim direct aan de beurt. Maar dan gebeurt het, de trol van het loket geeft ons een briefje met daarop een stempel. Ook geeft ze ons de opdracht om in het grote loketjes bos 1001 stempels te verzamelen alvorens we terug mogen keren om het door ons zo fel begeerde pakje te ontvangen. En zo geschiede..... eenmaal op weg zwerft het drietal over het vliegveld, ze gaan van het kastje naar de muur door naar het volgende loket en weer terug. In het begin zijn ze nog goed gemutst, de stapel paperassen met stempels wordt erg snel groter. Eigenlijk hebben ze er wel schik in todat de boze heks van de douane een briefje uitschrijft waarop staat hoeveel "tax" er betaald moet worden, ± $150,-- te voldoen aan de trol aan het begin van het loktjes bos. Fijn hoor, weer helemaal terug en wetende dat we later dezelfde route nog eens zouden doen want de douane-heks had inmiddels mijn pakje. We hebben geen keus en gaan weer op pad. Nadat het pad dus nog tweemaal belopen is, mogen we ons pakje ontvangen, na een grondige inspectie van de inhoud. Zonder onze "Max" was ons dit nooit niet gelukt. Eenmaal terug thuis bij Max, bewonderen we de huisvlijt van MS motorservice die ons deze wonderschone piston gedraaid heeft. Dan begint het grote gevecht met het ding, het heeft een perfecte passing (zonder o-ring en dustboot). Als we het zaakje proberen te monteren blijkt het niet te passen er is niet genoeg ruimte voor de o-ring. Na lang proberen roepen we toch de hulp in van de lijm "tang". Hoewel zeer geducht kon ook zij geen uitkomst bieden. We proberen het nogmaals, maar nu met de oude piston na deze iets opgelapt te hebben. Het noodlot slaat toe, waar we al eerder bang voor waren gebeurt..... beide, o-ring en dustboot, begeven het. Hier begint de volgende speurtocht en deze voert ons door het grote automaterialen-bos van Novosibirsk. We moeten op zijn minst een nieuwe o-ring hebben, die dustboot gaat nog wel. Als ze in de diverse zaakjes het woord Harley-Davidson horen klapperen hun oren en volgt keer op keer resoluut njet! Uiteindelijk vinden we een ring, qua diameter ietsje te klein en dat is alleen maar goed want door de rek die er dan in komt hebben we misschien ietsje meer ruimte. Als we eenmaal thuis weer in de garage staan en nog eens aanzetten op de montage schiet plots de piston als donderslag bij heldere hemel keurig netjes op haar plaats. We danken nog even de lijm"tang" die al weer paraat was om ons terzijde te staan, en sleutelen de boel weer dicht. Op dit moment genieten we dus van ons lang en gelukkig leven zoals dat dan in sprookjes heet. Maar ja,ondanks dat alles nog steeds op zijn pootjes terecht komt blijven wij er "nuchter" onder (naar Russische begrippen) en wachten rustig af wat komen gaat, het is immers nog steeds geen sprookje. Wij zeggen nu "oet mon" tot morgen, dan zijn we weer terug met een verhaal vanaf de lange baan.

Siberian Greetings,
P&P

Dinsdag 17 juni,

Dit berichtje komt alweer uit het midden-Siberische bergland. Uit Marlinsk om precies te zijn. Dit ligt ongeveer 100 km. voorbij Kemerovo, op de helft tussen Novosibirsk en Krasnojarsk, dat we morgen kunnen bereiken. De weg hierheen is eigenlijk gewoon een brede strook asfalt, van onverwacht goede kwaliteit, die zich door een prachtig bergland slingert. Soms zit er wel een erg slecht stuk tussen maar dat is te verwachten. We rijden tenslotte door een gebied waar 's-winters temperaturen van -40 graden celsius heel normaal zijn en dan kan er weleens wat kapot vriezen. Noodgedwongen hebben we vanmiddag om vier uur moeten stoppen omdat dit de laatste overnachtingskans is tot Krasnojarsk. Doorrijden brengt te veel risico's met zich mee omdat we dan in het donker moeten rijden en dat is bij dit soort wegen niet erg raadzaam. Dus zitten we nu in een gastenitsje met deze jongens als portier.

Siberian greetings,
P&P

Woensdag 18 juni,

Als we ons deze ochtend aankleden voor vertrek, is het twijfelachtig weer. Als we geluk hebben blijft het wederom droog of blijven we de bui misschien wel weer voor. Terwijl we naar beneden lopen voor een ferm ontbijt, wordt al deze goede hoop met een flinke donderslag de grond in geboord en begint het flink te plenzen. Met ons ontbijt achter de kiezen voeren we nog vlug een reparatie uit t.b.v. het voorlicht van Pim. (Het heeft de hele dag geregend, dus deze reparatie was zeker op zijn plaats). We zetten koers naar Krasnojarsk (± 400km)en het is ondertussen wel duidelijk dat het een zware dag zal worden. Met een ding hebben we zeker geluk, in plaats van een wirwar van plassen is het grootste gedeelte een grote spiegel van een dun laagje water. Het is niet anders dus we doen het er maar mee. Plots wordt duidelijk waarom de weg zo goed was, deze is namelijk nog steeds onder constructie en houdt zomaar ineens op, de volgende 10 km zullen we het moeten stellen met een puinbaan of een soort klei. Het is erg worstelen en glibberen om er door te komen en we zijn dan ook redelijk aangeslagen als we er uit rijden. Na een peukje te hebben gerookt zetten we in voor de laatste 130 km. De weg is als vanouds todat er weer gewerkt wordt. Dit zou eigenlijk een peuleschil moeten zijn na onze off-road ervaring maar door het vele vuil op onze motoren weet Peer even niet meer wat de glimmende kant ook al weer was. Normaal gesproken houden we de glimmende kant boven, maar nu even niet. Met een gangetje van 5km per uur sukkelt Peer 'm op zijn zijkant. We laten de motor nog ff liggen voor een snapshot en gaan weer verder met de orde van de dag. Even verder, randstad Krasnojarsk, zien we twee dingen. Het stadswapen en een Gastenitsje, dus..... huuuuuuuuj ..... hier gaan we vandaag dan maar voor anker.

Siberian Greetings,
P&P

Donderdag 19 juni,

We knokken vandaag tegen vier zaken: het weer, de wegen, de techniek en de
tijd. Ook vanmorgen worden we weer gewekt door een professioneel stukje
onweer begeleid door een veelstemmige harmonieuze regenbui. Toch zijn we
niet ontevreden, integendeel. De goden zijn ons gunstig gezind. Zolang het
regent hebben we een goede tot zeer goede weg. Als we rond twaalf uur in
Kansk aankomen klaart het op. Ha, dat wordt weer genieten vanmiddag. Of toch
niet??? Jawel hoor, niets ter wereld kan ons plezier vergallen. Echter, zodra
we de regenpakken uit- en opgeborgen hebben en verder rijden wordt de weg
een beetje slechter. Dat wil zeggen dat er om de 500 meter een bord staat
met 30 km/uitholling overdwars. Je kunt daar het beste maar meteen gehoor
aan geven want een hogere snelheid leidt tot rare bokkensprongen, zoals we
al eerder beschreven. Langzaam aan gaat de weg over van asfalt met gaten tot
kiezel met gaten. Ook modder en vette, grijze klei met gaten behoren eerder
tot regel als uitzondering. Dit vergt alles van je stuurmanskunst en
spierkracht. Het is echt enorm zwaar. Maar gelukkig blijft het droog. Er is
een ding wat ik absoluut niet begrijp, gedurende onze hele tour door Rusland
zijn we al heel veel motoren tegen gekomen. We steken steeds vriendelijk
onze hand op, maar bijna geeneen groet ons terug. Later horen we dat een
motor hier per definitie een arme-lui's voertuig is en dat het dus eigenlijk
motorrijders tegen wil en dank zijn en zich daar ook nog voor schamen.
Verder vechten we bijna elke dag tegen de tijd. We rijden meestal rond negen
uur aan, blijven dan zo'n tien uur op de motor zitten maar komen toch pas om
20.00 uur aan. We passeren bijna elke dag een tijdsgrens en zijn ondertussen
al acht uur ouder dan we in Nederland geweest zouden zijn. Wat de techniek
betreft, de motoren lopen als zonnetjes daar ligt het niet aan. Ze slikken
alle soorten benzine zonder te protesteren. Het is meer dat wat wij er zelf
aan toegevoegd hebben dat niet deugt. Onze zelfgemaakte bagagedragers kunnen
het geweld van een Jerrycan met olie en een met benzine, gecombineerd met de
vele gaten in de weg niet af. Elke avond is mijn achterspatbord flink
verbogen en raakt daardoor de band. En elke avond haal ik het spul eraf,
forceer het spatbord weer naar buiten en hoop dat ik de volgende avond weer
haal. En toch zijn we gelukkig. Halverwege de middag komen we twee
motorrijders tegen die wel terug groeten. We stoppen en ook zij keren om.
Het zijn twee Duitsers op off-road motoren die op 12 mei uit Japan
vertrokken zijn en nu via allerlei omwegen terug naar huis gaan. We maken
een praatje, wisselen e-mail adressen uit en gaan verder. We rijden door een
mooie bosrijke omgeving. Aan de kilometerbordjes zien we dat we op de goede
weg zitten en toch besluipt ons regelmatig het gevoel dat we hopeloos
verdwaald zijn. Het land is ook zo onvoorstelbaar uitgestrekt en er is zo
weinig verkeer dat je je soms wat eenzaam voelt. Aan het einde van de dag
hebben we 470 km voor 70% door grind afgelegd en vinden in een klein boeren
dorpje ons eigen prive-gastenitsje. Er wordt een bewaker voor de motoren
opgetrommeld en we gaan met een gerust hart slapen. En dat alles voor 7,50
Euro. Irkutsk zal nog een paar dagen op ons moeten wachten.

Siberian Greetings,
P&P

vorige week
index
volgende week