Trip to Milwaukee
(Week 6)
vorige week
index
volgende week

Vrijdag 4 juli,

Voordat we afgelopen nacht naar ons bed gingen, moest er eerst nog even een "slaapmutsje" genuttigd worden. De twee Russen die we even daarvoor ontmoetten in de restauratie wagon hadden ons hiervoor uitgenodigd. Een ding is hier werkelijk onmogelijk als een Rus je uitnodigt of iets aanbiedt en dat is weigeren, hoe beleeft je dat ook probeert. We volgen het tweetal dus naar wagon #3 alwaar hun coupe is. Hier doen we ons te goed aan worst, gerookte kip, tomaat en komkommer. Een ander goed Russisch gebruik is, dat ze hun gasten pas weer in vrijheid stellen als op zijn minst de wodka op is. We blijven dus nog even, en proost daar gaat er weer een. Het lijkt haast wel een Bourgondische avond, en dat in hartje Siberië. We voelen ons dan ook net thuis en zijn er van overtuigd dat zij zich ook thuis zouden voelen bij ons in het Brabantse. Als we 's morgens weer gewekt worden door Guusje Meeuwis begint het wachten op de avond weer. De meeste mensen blijven de hele dag in hun coupe hangen en sommige van hen komen daar tegen de avond pas uit. Het monotone ritme van de wielen op de rails wordt zo nu en dan afgewisseld met een stil gesuis gelijk aan alsof we vliegen. Ondertussen doen we ons te goed aan koffie en een paar biertjes. We hebben er nu ongeveer 38 uur op zitten van deze ruim 60 uur durende treinreis en het is alweer haast bedtijd. Als bijna ritueel togen we naar de conducteur om daar voor het slapen gaan nog een bakkie koffie te doen (kosten 5 roebel) om hierna weer onze broeierige coupe in te duiken voor de nacht. Dus welterusten.....


Dosvidanie,
P&P

Zaterdag 5 juli,

De treinreis verloopt net zo saai als de dagen hiervoor. Het landschap wordt wat bergachtiger maar verder verandert er niet veel. In de verte, achter de bergen, ligt China. De treinreis nadert gelukkig het einde. Het enige vertier dat we hebben zijn onze gesprekken met onze vriend de leraar, die we ondertussen "de professor" zijn gaan noemen. De man is hoog-intelligent en weet alles te vertellen over Rusland en haar bodemschatten. Hij denkt echter diep na over elk woord dat hij uitspreekt dus de conversatie verloopt erg langzaam. Maar goed, we hebben toch niks anders te doen. Laat in de middag komen we eindelijk in Habarovsk aan. Eindelijk kunnen we die benauwde coupe verlaten. De reis was zeker zeer enerverend en we hebben weer een hoop geleerd maar hij had voor ons de helft korter mogen zijn. We gaan op zoek naar een onderkomen voor de nacht. Morgen zullen we de stad wel gaan bekijken.

Dosvidanie,
P&P

Zondag 6 juli,

Op tijd uit de veren, want er staat vandaag weer genoeg te doen. We moeten wederom op verkenning uit. We willen heel graag weten waar we moeten zijn om de motoren af te halen en vervolgens natuurlijk ook hoe het verder zal gaan. Dus eerst een wandeling rondom het station en dan met de taxi naar het vliegveld. Op het vliegveld aangekomen blijkt het toch inderdaad wel iets meer vliegveld te zijn als het vliegveld in Irkutsk. Toch hebben ze er ook hier nog nooit aan gedacht om de bewegwijzeringsborden in twee talen uit te voeren. We beperken ons dus hoofdzakelijk tot het bestuderen van pictogrammen, al zoekend naar de "i" van informatie komen we tweede keer langs de rij balie's en zien we de Russische variant namelijk "?", ook van informatie. Wederom is het grote struikelblok de taal en als we bij een loket voor ticketverkoop beet hebben en iemand treffen die engels spreekt gaat alles ineens weer een stuk makkelijker. We moeten nog even wachten tot 15.00 uur voordat we de juiste persoon te pakken kunnen krijgen. Als we na lang wachten terug keren worden we vriendelijk door gestuurd naar de "lugage department" met in ons hand een begeleidend Russisch schrijven. Eenmaal hier gearriveerd duurt het niet lang voor er iemand is die een klein beetje Engels spreekt en ons verder helpt. Er worden direct spijkers met koppen geslagen en er wordt ruimte gereserveerd voor de motoren. Deze gaan 8 juli aanstaande samen met ons in hetzelfde vliegtuig mee naar Magadan. 's Avonds gaan we met de tram op verkenning uit richting het centrum van de stad. Daar waar het er rondom het station allemaal erg rommelig en verwaarloosd uitziet, zijn we in het stadscentrum haast met stomheid geslagen als we over een schitterend groot plein heen kijken met daar achter een soort van sjieke boulevard. We lopen een keer op ons gemak rond en nuttigen een biertje. Als we op de terugweg zijn naar de halte waar we uit de tram gestapt zijn barst er een noodweer los. Het water valt met bakken uit de hemel en wat een straf, we moeten schuilen bij een van de vele biertentjes langs de boulevard. We nemen er nog een en raken aan de praat met wat jeugd uit Habarovsk. Het is erg gezellig en we laten het biertje ons goed smaken. Zo gauw het droog is gaan we terug naar ons gastenitsje. Morgen is er weer een spannende dag als we de motoren van de trein gaan halen.

Dosvidanie,
P&P

Dinsdag 8 juli,

Het zover, vandaag gaan we vliegen, bestemming Magadan. We hebben afgesproken om rond negenen bij de bagage afdeling van Dalavia te zijn. Hier zouden het papierwerk en de financiën worden afgehandeld om vervolgens de motoren hier achter te laten. Eenmaal aangekomen gaan we weer van hot naar haar. Natuurlijk moet er gewogen worden maar op de plaats waar we nu staan staat alleen een wat groot uitgevallen, al bijna antieke bascule. Buiten het feit dat ie boven op het laad-dok staat, is het ding dan toch een maatje te klein. We moeten dus ergens anders wegen. Aan de andere kant van het terrein is een weegbrug. Ook de aanblik van dit apparaat getuigd van zijn reeds lange staat van dienst en al lang vervlogen glorie. We rijden de motoren erop en worden gewogen. Na correctie van het eik-verschil noteren we tezamen een totaalgewicht van 770 kg. Als we terugkomen bij het laad-dok staat hier al een heel groepje werk-"lui", heftig te discussiëren en filosoferen over hoe het hele circus aan boord te krijgen van het vliegtuig. Er is echter niemand die ook maar iets uitvoert dat op werken lijkt, behalve de baas van het hele spul. Deze is druk in de weer met een meetlint om te kijken of de motoren natuurlijk wel door het deurtje kunnen. Hij twijfelt, wij twijfelen..... Tja, we kunnen het stuur eraf halen maar daar winnen we qua hoogte niet veel mee. Dan komt het "geniale" idee van een van de werknemers om de motoren plat te leggen. Nou.....ik dacht het niet! Het volgende plan wordt uitgedokterd. Er ligt een grote pallet speciaal voor luchtvrachten. De motoren passen er perfect op, langs elkaar, standje 69. We halen de accu's los en sjorren de boel goed vast. Daar waar voorheen het beetje tankinhoud met benzine nog een probleem was, mag het er nu gewoon in blijven zitten. We zijn dus klaar. De pallet met motoren zou later voor het vliegtuigdeurtje gehesen worden om vervolgens de motoren hetzij hellend naar links of rechts zo plat mogelijk naar binnen te rijden. Met deze wetenschap verlaten we de bagage afdeling en alweer zijn we allebei en beetje bezorgd. Te meer omdat er zo maar ineens twijfel ontstaat wanneer de motoren in Magadan aan komen. We zouden met hetzelfde vliegtuig gaan maar niemand weet het nu nog zeker. Één ding weten ze wel zeker; dat het goed komt. We worden door de chef afgezet bij de terminal waar we nog een paar uurtjes mogen wachten voordat we om 13.00 uur in kunnen checken. Bakkie koffie dus. Eenmaal ingecheckt kunnen we al vrij vlug het vliegtuig in. Net als met bijna alle andere dingen hier in Rusland zien we dat ook hier de tand des tijds toe slaat. Al met al is het toch helemaal niet verkeerd. We taxiën naar de landingsbaan en dan gaat het gas erop. Op naar Magadan. Rond zessen landen we en we gaan direct weer op informatie uit. De meeste loketjes zijn al gesloten en voor een vliegveld lijkt het hier wel uitgestorven. Toch vinden we iemand die ons nu even vooruit kan helpen met een paar namen en telefoonnummers. We spreken af om morgen terug te komen, dan zijn ook de motoren er. Zo voor vandaag is het wel weer welletjes. Voor 45 roebeltjes p.p. rijden we 56 km met de bus naar Magadan en vinden we wederom onderdak in een gasenitsje.

Dosvidanië,
P&P

Woensdag 9 juli,

We hebben om twee uur een afspraak met het hoofd van de afdeling customs op het vliegveld van Magadan. Het is negen uur als we opstaan. Ik geloof dat we een beetje lui worden. We hebben ons nu al een flink aantal dagen bezig gehouden met reizen en informatie vergaren en ik kan je wel zeggen dat dat meer energie vreet dan tien uur op de motor zitten. Enfin, we hebben dus nog een aantal uren over. In het gastenitsje waar we zitten is een bijkantoortje van de luchtvaartmaatschappij dus lopen we daar maar even binnen. Hier kunnen ze niets voor ons betekenen omdat ze van cargo geen verstand hebben maar ze verwijzen ons naar een ander gebouw. Daar vinden we een dame die warempel Engels spreekt. We leggen haar onze wensen uit, ze belt naar het hoofdkantoor en binnen een half uur is de zaak geregeld. Zodra we zeker weten, zo spreken we af, dat de motoren binnen zijn komen we op het hoofdkantoor langs om de boel af te werken. De dame in spe drukt ons nog eens op het hart dat haar werkdag om 5 uur eindigt. Ha, de motoren komen om 2 uur binnen dus dat halen we wel. Klokslag 2 uur melden we ons bij het customs kantoor. Er wordt ons gevraagd nog een uur te wachten, dan is de bagage gelost en weten ze zeker dat ze erbij zitten. En ja hoor, we worden gerustgesteld alles is in kannen en kruiken, we kunnen ze in het bagagedepot afhalen. Na drie keer op en neer rijden tussen de diverse kantoortjes, gelukkig sturen ze een Engelssprekende Rus met ons mee, zijn ze weer in ons bezit. We leveren ze nu snel in bij de andere luchtvaartmaatschappij maar helaas, het is 5 uur geweest. We krijgen de dame van Magadan airlines nog wel te spreken maar we kunnen vandaag geen zaken meer doen. Morgen om 10 uur zullen we elkaar weer ontmoeten op de cargo-afdeling. Wel kunnen we nog onze papieren inleveren bij de dame van de customs afdeling, ze begint zo langzamerhand een goede vriendin te worden, dan kunnen ze de boel alvast voorbereiden en zijn we vrijdag zo klaar. Zo zie je maar weer, met de juiste hulp kun je in een dag heel veel regelen.

Dosvidanië,
P&P

Donderdag 10 juli,

's Ochtends om 10 uur stipt zijn we wederom bij de bagageafdeling van Mavial Magadan Airlines. We worden keurig netjes ontvangen en de koffie staat zelfs voor ons klaar. Er wordt in het Russisch nog even kort en krachtig overleg gepleegd en dan gaan we aan de slag. Althans dat denken we. Als we bij de motoren aankomen is al snel het voltallige grondpersoneel van Magadan Air aanwezig. Nieuwsgierig bekijken ze onze motoren en natuurlijk willen ze alle om beurt even zitten en op de foto. Magadan is een doorvoerhaven voor alles en iedereen die van of naar Alaska gaat en met enige regelmaat worden er ook motoren over gezet. Als we vervolgens met de baas van de toko staan te praten begrijpen we zelfs dat dit misschien wel de eerste Harley's in Magadan zijn want ook hij had er nog nooit een gezien. Als iedereen keurig netjes op de foto staat gaan we aan de slag. Om de motoren wat hanteerbaarder te maken ontdoen we ze van alle bagage. Verdere reglementen willen dat we onze accu's verwijderen en apart inpakken. Daar waar voor de nationale vlucht een beetje benzine oogluikend werd toegestaan moeten we nu ook deze kwijt zien te worden. In het begin was de olie die we bij hadden ook nog een probleem maar daar wordt nu niet meer over gesproken. Als we de bagage bijeen hebben gebonden zijn we voor dit moment klaar, nu alleen de papierwinkel nog. De dame van Mavial Magadan Airlines is ondertussen ook gearriveerd en heeft eigenlijk alles al geregeld. Het enige wat ons nog rest, is een tiental handtekeningen en niet te vergeten de pecunia. Dit hele grapje kost ons een slordige 105.000 RUR. We zijn dit netjes wezen wisselen bij de bank maar zoals je ziet is het zelfs in grote coupures een hele berg. In afwachting van ons vertrek maken we nog een stadswandeling. Morgen nemen we afscheid van Magadan en Rusland.

Dosvidanië,
P&P

vorige week
index
volgende week