Trip to Milwaukee
(Week 7)
vorige week
index
volgende week

Vrijdag 11 juli,

En nu is het dan zover. We zitten in het vliegtuig naar Anchorage (Alaska) Over ongeveer een uur maken we een tussenlanding in Petropavlovsk (Kamsjatka) die twee uur zal duren. We worden snel ouder nu. Over enkele ogenblikken zijn we 12 uur ouder dan we in Nederland geweest zouden zijn, maar dat is niet zo erg als het lijkt want het volgende moment zijn we weer 24 uur jonger. Stel je voor, we stijgen op vrijdag 11 juli om 6 uur 's avonds op, vliegen een tijdje en landen op vrijdag 11 juli om 5 uur 's morgens in Anchorage. We passeren namelijk de internationale datumgrens en nemen daarmee, voorlopig in ieder geval, afscheid van Rusland. Rusland, een land dat we hooglijk hebben leren waarderen. We hebben zoveel moeten leren in zo'n korte tijd dat het ons wel eens duizelt. Twee jaar lang heb ik via internet de wereld afgestroopt naar informatie die wel bestaat maar om een of andere reden niet beschikbaar is. Er zijn hier eerder mensen zoals wij geweest, maar waarom die hun informatie geheim houden is mij een raadsel. Van nu af aan is die informatie in ieder geval wel beschikbaar. Een kleine zes weken hebben we door Rusland gezworven van West naar Oost. We hebben met en tussen de Russen geleefd. We hebben ze ontmoet op en langs de wegen, in de grote steden en in de dorpen op het platte land. We hebben contact gehad met verschillende sociale klassen, met politie en overheidsinstanties, maar geen enkel moment hebben we ons onveilig of bedreigd gevoeld. Integendeel, steeds als we hulp nodig hadden waren ze er. Ik geloof dat ik het nu al een beetje mis. Ik ben benieuwd hoe het aan de andere kant van de Beringstraat is.

Goodnight Russia, Goodmorning Amerika,
P&P

Samenvatting?

Dat, wat we gedurende ons verblijf in Rusland gehoord, gezien, geleerd, beleefd en ervaren hebben laat zich niet zomaar in een paar woorden samenvatten. Het land is enorm uitgestrekt en de natuur gaat van perfecte harmonie over in zeer ruig, van uitgestrekte, open, platte vlaktes naar enorme bergachtige gebieden met nog werkende vulkanen (Kamsjatka). De bevolking is openhartig, humoristisch en spontaan. Ze gaan problemen niet uit de weg, maar zullen ze zeker niet scheppen. Ik heb geen politieke of economische kennis maar volgens mij hebben we deze mensen nodig om onze eigen identiteit terug te vinden en te behouden. Eigenlijk kan ik niet beter afsluiten dan met te zeggen "Rusland bedankt, je hebt mijn leven een stuk rijker gemaakt".
En uh... " STING ", ze houden écht van hun kinderen hoor**.
Peer.

(** artiest: Sting, song: Russians)
--------------

Inderdaad Peer, ik ben het dubbel en dwars met je eens. Het is zelfs jammer dat het niet nog wat langer mocht duren. Als ik in mijn woordenschat op zoek ga naar woorden, schiet me er maar één woord te binnen.
Eén woord, zo kort, zo krachtig en nog niet genoeg. Het Rusland van de afgelopen weken was in al zijn hoedanigheden "TOP". Top, het zijn maar drie letters en nu is de beurt aan de Amerikanen deze top te overstijgen. Enfin, het volgende hoofdstuk heet Alaska, Amerika. Het verhaal is bij deze "in de maak". Voor nu, Rusland bedankt, tot ziens, "I will be Bek(kers)". Nogmaals, het was TOP!!!, punt

Pim
-----------

Vrijdag (2) 11 juli,

Een beetje vreemd is het wel. 's Middags om 17.30 uur vertrekken om vervolgens dezelfde dag om 05.30 uur in Anchorage te arriveren. Dus 2x vrijdag. Alle eer is aan ons om deze "prachtige" dag 2x te leven..... En dat hebben we geweten. Het plan voor onze eerste dag in Anchorage was al helemaal klaar, in gedachten althans. "Ff naar de douane, papierwerk van de motoren regelen, onderdak zoeken en dan onderhoud voor de motoren regelen. Dit verloopt dus in het geheel niet volgens ons plan. Bij de douane aangekomen blijken onze motoren niet bij hen te zijn. Nee.....het ministerie van landbouw is de douane voor geweest en heeft onze schatjes in beslag genomen. Een van de beambten had het idee in zijn kop gehaald dat de motoren te smerig waren en ontsmet moesten worden. De reden hiervan is duidelijk en begrijpelijk n.l., eventuele ziektekiemen e.d. die landbouw en veeteelt kunnen bedreigen. Net als met vele andere maatregelen die men in deze ook in Europa treft, zijn ze nooit compleet en af en toe zelfs compleet uit verband gerukt. Het slaat natuurlijk als een lul op een drumstel dat onze motoren, in Rusland 2x gewassen en er dus redelijk proper op staan na zo'n tocht ontsmet moeten worden, in tegenstelling tot onze schoenen die elk net zoveel klei bevatten als één motor. Het lijkt een grote grap maar we hebben geen keus. We moeten op zoek naar een schoonmaak bedrijf dat met stoomcleaner en chemicaliën naar het vliegveld wil komen om onze motoren te wassen. Ten eerste is het voor ons al weer heel erg wennen om in de "beschaafde" wereld terug te zijn, dan hebben we het tijdsverschil en nog een clubje lanbouwbeambten die eigenlijk nog steeds geen sjoege hebben van wat ze nou precies willen. Het belooft dus een lange dag te worden. Wederom gaan we op jacht naar informatie en dus van hot naar haar. Als we op een gegeven moment bij een ander douane loket komen treffen we daar gelukkig een vrouwelijke beambte die erg meelevend is en direct voor ons in de telefoon klimt. Zij zet ons dan ook weer op het juiste spoor. We komen in contact met de hoofdfunctionaris "department of agriculture" en spreken het een en ander door. Het belooft nog wel even te duren en om 14.00 uur kunnen we hem persoonlijk bellen over de stand van zaken. Het lijkt wel een reality-soap als Heathrow airport. In deze wetenschap verlaten we het vliegveld om in ieder geval ons onderdak en onderhoud al vast te regelen. Als we in de buurt van de HD-dealer een hostel hebben gevonden en onze spullen hebben gedumpt gaan we daar dus langs om een afspraak te maken voor onderhoud. Bij de dealer aangekomen blijkt onze komst al aangekondigd (bedankt Cees). Als Peer zijn dingetjes bespreekt is er alleen een vraagteken qua leveringstijd voor de primaire kast. Als mijn '77 shovel aan de beurt is schrikt men echter, van alle monteurs die rondlopen is er maar een die shovels doet. We maken de afspraak verder compleet en bellen nog een met agriculture. Hèhè, eindelijk zijn de motoren vrijgegeven door agriculture, nu customs nog. Gelukkig kennen we ondertussen de weg bij customs en hebben ze onze papieren al meer malen in handen gehad. Met een vrijgeleide van agriculture in handen is het alhier snel genoeg geregeld. Nu nog ophalen en klaar.....Ja ja, dat zal wel. Logischerwijs moet er natuurlijk betaalt worden voor het "vakkundig" ontsmetten van de motoren, $100,- voor beide. Creditcard mogen ze niet accepteren, evenals cash. Nee, we moeten naar het postkantoor voor een "money order". Omdat we al goed ziek zijn van het heen en weer lopen tussen de diverse instanties gedurende de dag is een van de medewerkers zo vriendelijk even mee te rijden met zijn auto. Als alles afgerond is en we gepakt en gezakt zijn gaan we terug naar de dealer. No helmet law, heerlijk. Als we hier aan komen hebben heren monteurs wijselijk besloten dat het beter is de motoren elders onder te brengen, vooral voor de shovel. Alles is al geregeld en tien minuten later staan we dus op de stoep bij Anchorage's versie van MS motorservice. Hier vinden we direct het contact en de kwaliteit die we gewend zijn. De motoren blijven hier en wij gaan op zoek naar een warm maal, een goeie pot bier en onze zuurverdiende nachtrust. We schrijven ondertussen 01.00 uur, Anchorage tijd dus welterusten.

Howdy,
P&P

Zaterdag 12 juli,

We slapen een gat in de dag. Dat kan eigenlijk ook niet anders, we zijn 48 uur in touw geweest en dat is op zich niet zo erg ware het niet dat we zo vaak van het kastje naar de muur gestuurd werden, meestal zonder resultaat, dat je er soms moedeloos van wordt. Nee, dat hadden we hier echt niet verwacht. Maar alles is dan toch nog op zijn pootjes terecht gekomen. Om een uur of twee zijn we bij Jamal (de Amerikaanse uitvoering van Thieu) in zijn werkplaats en hij heeft de Softail al klaar, op een beetje laswerk na. We hangen een wat rond en er wordt volop gebuurd. Als hij de laatste hand aan de Shovel legt, een nieuwe achterband, ontdekt hij twee gebroken spaken. Die moeten echt vernieuwd worden, zeker met de grote hoeveelheid bagage die we meesjouwen. Het is dan echter al tegen middernacht en het zou te lang gaan duren om het nu nog af te maken. Daarom spreken we af om morgen terug te komen om het laswerk en de spaken af te maken. Jamal is erg bereidwillig en vindt het geen probleem om op zondag te werken. Omdat het verschil tussen dag en nacht hier zo klein is, het wordt tussen 24.00 en 01.00 uur een beetje schemerig, raakt je het besef van tijd gewoon helemaal kwijt. We komen morgen dus gewoon even terug om het karwei af te maken. Daarna kunnen we dan weer de bagage oppakken en maandagmorgen vroeg vertrekken richting de poolcirkel.

Howdy,
P&P

Zondag 13 juli,

Om 11.00 uur zijn we alweer in Jamal's werkplaats. Hij is extra vroeg begonnen en heeft de Shovel nu ook klaar staan. Een beetje laswerk aan het schakelpedaal van Peer nog en we zijn klaar. Nu gaat het verdomme nog bijna helemaal mis. Omdat het maar twee kleine lasjes zijn laten we het pedaal op de motor zitten en dekken het blok met wat kartonnen platen af. Het eerste lasje gaat goed. Bij de tweede las echter is de omgevingstemperatuur onder het blok zo hoog opgelopen dat de gemorste en aangekoekte olie spontaan ontbrand. Binnen een paar seconden is het één vuurzee. Ik sta met de motor in mijn handen en kan niks doen (ik laat hem echt niet vallen) Pim zoekt koortsachtig naar wat zand om te blussen (water is natuurlijk uit den boze) Maar Jamal's tegenwoordigheid van geest en een klaarstaande poederblusser redden mijn trots van de ondergang. Deze helse brand heeft gelukkig maar kort geduurd en er is geen schade aan bedrading en leidingen ontstaan. Toch maar even een sigaretje roken om weer tot rust te komen. We nemen afscheid van Jamal en zijn goede zorgen en pakken de bagage alvast op de motoren. We moeten weer verder, we worden rusteloos en onze konten verlangen weer naar het harde leer van de zadels.

Howdy,
P&P

Maandag 14 juli,

Eindelijk................we rijden weer op eigen kracht. Niks niet busje, trein of vliegtuig. Gewoon weer lekker zelf rijden. Daar waar we gister zonder helm nog lekker ff hebben kunnen uitwaaien, doen we nu voor "de lange baan" wijselijk ons butsmutskes op. Gister tijdens het bepakken van de motoren moest er nog vlug iets kapot gaan. Waarschijnlijk omdat het tijdens één der transporten al een flinke knauw gehad heeft breekt tijdens het bijstellen van de FLH spiegel de halve behuizing van het koppelings handle af. Zomaar spontaan, eigenlijk door er alleen maar naar te kijken. Dapper beginnen we met ijzerdraad te vlechten en alles zit weer vast. Voor we dan dus echt de lange baan op gaan schieten we nog even bij onze Thieu in Anchorage aan voor een nieuw gedeelte. Het mooie van Anchorage is dat er maar een weg de stad uit is en ondanks lichte twijfel rijden we toch in een keer goed. Heerlijk om de motoren weer zo lekker regelmatig te horen ronken. Maar..... waarschijnlijk is er tijdens het transport nog iets meer gebeurd. De FLH heeft een nieuw geluid en erg lekker klinkt dat niet. Pas na drie keer stoppen ontdekken we dat het de kettingkast is die op de een of andere manier van positie veranderd is en zo nu en dan de ketting raakt. Gelukkig maar een kleinigheidje, ff bijbuigen en klaar. Niets kan onze dag nu nog kapot maken. De Alaskanen alhier noemen dit een "slechte" weg, terwijl wij echter beter weten en er alleen maar van kunnen genieten. Het is helemaal perfect. Schitterende natuur, een lekker zonnetje op je bek, wat wil een mens nou nog meer??? We zijn onderweg naar Fairbanks en goed halverwege vinden we een prachtige camping. Hier heeft ieder echt een "eigen" plaats. Door de bomen kun je je buurman amper zien. Alle plaatsen zijn voorzien van een hut maar dan wel rondom open. We besluiten dus om weliswaar overdekt toch in de buitenlucht te slapen zonder tent. Ons meegebrachte adventure food heeft ons welgesmaakt. En op ons houtvuurtje dat lekker knettert, koken we nog wat water voor een bakkie leut. Het enige wat ons nu bij dit vuurtje ontbreekt zijn de Marshmallow's.

Howdy,
P&P

Dinsdag 15 juli,

"Het zal toch niet waar zijn" zeg ik tegen Pim als ik uit mijn slaapzak rol. "Ik vrees toch van wel" antwoordt Pim. Was het gisteren zo'n prachtig mooie dag dat we besloten in de open lucht te gaan slapen, vandaag regent het pijpenstelen en het dichte, egaal donkergrijze wolkendek geeft ook geen hoop op verbetering. Nou ja, we pakken onze spullen in en gaan toch vol goede moed op pad. Misschien valt het later op de dag toch wel mee. De weg die we volgen naar Fairbanks loopt door een aaneenschakeling van wild- en natuurparken. Het maakt op mij altijd een diepe indruk als ik door bergen rijdt waarvan de toppen zo hoog zijn dat er nog sneeuw en ijs op ligt. Zo ook hier in Alaska. Het is alleen jammer dat we er door de zware regenval minder van kunnen genieten. We hebben ook nog geen enkele beer of eland gezien. Je hebt bijna al je aandacht voor de weg nodig. Ze hebben hier namelijk hetzelfde probleem als in Rusland. In de winter vriest het wegdek ook hier kapot en dat wordt dan in de zomer gerepareerd. Ook hier zijn hele stukken die uit los gravel bestaan. Zo rijden we vandaag een traject van 27 mijlen over een weg van gaten, modder en losse stenen. Het wordt hier echter wel een stuk beter begeleidt als bij de buren. Mede daardoor is het toch eind van de middag geworden voor we Fairbanks bereiken. We nemen de eerste de beste camping en zetten ons tentje op. We zullen vandaag maar niet zelf koken, waarschijnlijk krijgen we in deze regen het koffiewater nog geeneens gaar.

Howdy,
P&P

Woensdag 16 juli,

Tja, Fairbanks, we hadden gehoopt dat we 's ochtends na het openritsen van de tent weer het zonnetje op ons bek zouden hebben. Helaas, het is grijs en druilerig. Vooralsnog is het droog maar we hebben er weinig vertrouwen in. Buiten is alles nat, binnen alles klam. Dit komt vooral door de combinatie van kou met de hoge luchtvochtigheid. Als we het weerbericht moeten geloven belooft het morgen beter te worden. Aan de hand hiervan besluiten we nog een dagje langer te blijven. Als het beter wordt rijden we de poolcirkel in, wordt het slechter, dan gaan we zuidwaarts. Een mooie gelegenheid dus om de stad in te gaan. Met de in Anchorage verkregen adressen op zak gaan we op zoek naar een andere primaire deksel voor de FLH. Ja, deze is nog steeds niet vervangen en ondanks dat het geen bittere noodzaak is blijkt dit niet mee te vallen. Het shoveltje lijkt hier haast wel hoog bejaard. Toch vinden we er een, van $100 gezakt naar $75 blijft toch te veel. In Anchorage betaalde Peer $25 voor een tweedehandsje. We nemen nog een kijkje bij de plaatselijke dealer en gaan terug naar de camping. Hier rest ons niet veel meer dan het uitzitten van de dag. Gelukkig zijn we niet alleen, er zijn meerdere toeristen die de balen hebben van het weer. Bij een gezellig vuurtje maken we een buurtje en de avond vliegt voorbij. Avond?.......Voorbij?.....Voor ons gevoel in ieder geval niet, hier in het noorden wordt het amper of niet donker. Daar kun je niet zo 1 2 3 aan wennen. Kan iemand het licht uit doen!!!!!! Welterusten.

Howdy,
P&P

Donderdag 17 juli,

Ongeacht wat voor weer het vandaag is, we rijden aan. Als het regent gaan we Zuidwaarts en als het droog is gaan we Noordwaarts. Als ik mijn ogen open hoor ik in ieder geval niet meer dat tikkende geluid op het dak van mijn tentje. Dat is sowieso goed nieuws want het betekent dat het niet meer regent. We hebben afgesproken dat we, als het droog is, Noordwaarts gaan en dat doen we dus ook. We gaan richting Dalton highway. Dat is de weg die de Poolcirkel doorkruist op weg naar Prudhoe Bay, waar de Alaska pipeline begint. Op deze weg is Deadhorse het verst haalbare omdat de rest van de weg voor het publiek gesloten is. Maar terwijl we zo Noordwaarts rijden komen we ook steeds hoger de bergen in, en het wordt kouder en kouder. Livengood, net voor de kruising, ligt al op ±1200 meter. Op het laatst wordt het zelfs zo koud dat we om de 25 mijl moeten stoppen om ons een beetje op te warmen aan het motorblok. Laat in de middag bereiken we dan toch de kruising Alaska highway/Dalton highway en we vinden het genoeg. De Dalton highway bestaat wederom uit los gravel met gaten en we besluiten onze spullen er niet aan te wagen. We rijden dezelfde weg een stuk terug en slaan net voor Fairbanks linksaf naar Chena Hot Springs waar we nu ons tentje opgezet hebben in een iets warmer klimaat.

Howdy,
P&P

vorige week
index
volgende week