Trip to Milwaukee
(Week 8)
vorige week
index
volgende week

Vrijdag 18 juli,

Vandaag heeft iedereen goede zin. In Fairbanks en omgeving heeft het de afgelopen week schijnbaar elke dag geregend. Van dit alles is niets meer te merken vandaag, er is geen vuiltje aan de lucht. Het is stralend weer en met goede zin gaan we weer en route. Als we Fairbanks eenmaal weer voorbij zijn worden we keer op keer weer verrast door de schoonheid en diversiteit van Alaska's natuur. Alles is zo enorm wijds en ongerept. Nog genietend van al het moois om je heen kun je vaak al een glimp opvangen van dat wat nog gaat komen. Het blijft elkaar maar opvolgen. We besluiten een ommetje te maken en rijden richting Valdez. Daar waar gister nog een bever de weg over stak, zien we nu hier en daar een wezeltje of een vos wegschieten. Voor de nacht zitten we nu op een kampeerterreintje achter een pompstation voor de schappelijke prijs van 0$. Da's mooi meegenomen. Even eten, biertje, wassen en....... pitten.

Howdy,
P&P

Zaterdag 19 juli,

Vol in de remmen moeten we allebei als op 20 meter voor ons ineens een grote eland de weg oversteekt. We zijn ervoor gewaarschuwd, maar tot nu toe hebben we er nog geen gezien.Da's wel even schrikken dus. Over de Richardson Highway rijden we nu verder naar Valdez. Waar jaren geleden een milieuramp plaatsvond heeft de kracht der natuur en een strenge winter samen met wat menselijke hulp haar werk gedaan. Alles groeit en bloeit weer als voorheen en de visstand is volgens ingezetenen weer helemaal op pijl, evenals de kwaliteit van het water. We wilden het eerst eigenlijk niet doen. Er gaat namelijk maar één weg naar Valdez en dat houdt in dat we twee dezelfde weg moeten nemen en dat vinden we niks. Maar gelukkig doen we het deze keer toch. Vanaf het moment dat we vertrekken weten we niet waar we moeten kijken. De omgeving is zo bijzonder, gevarieerd en indrukwekkend dat ik het niet zo een-twee-drie kan beschrijven. Ik ga daar ook geen poging toe doen. Pim typeert het als rijden door een grote kijkdoos met op elke meter een nieuw plaatje en ik denk dat dat de werkelijkheid nog het dichtst benadert. Werkelijk, na iedere bocht opent zich een nieuwe wereld nog mooier dan de vorige. En als je dan denkt dat je alles gehad hebt en dat het niet mooier kan, kom je over de Thompson pass waar je de gletsjers bijna vanaf de weg kunt aanraken. Nu moet het toch ophouden.... nee hoor, als klap op de vuurpijl kom je dan door de Keystone Canyon!, compleet met watervallen waaruit je vanaf de weg kunt drinken. Ik ga het nu niet verder beschrijven kom zelf maar kijken. Wij vinden het in ieder geval niet erg om deze zelfde weg morgen weer terug te moeten rijden. We slaan ons kamp op in Valdez en gaan voor de gezelligheid maar eens traditioneel BBQ-en.

Ya all have a good one,
P&P

Zondag 20 juli,

Nu achteraf zijn we blij dat we vanuit Valdez gedeeltelijk dezelfde weg terug moeten. Als we halverwege bij Gulkona richting Tok gaan is het een heel eind gedaan met de schoonheid van de natuur.Het is allemaal toch mooi om te zien, maar het valt in het niet bij het natuurschoon van de afgelopen paar dagen. Later zal het nog flink werken worden als we 28 mijl aan en af door gravel moeten vanwege wegwerkzaamheden. Gisteravond hebben we het advies gekregen om te gaan logeren op een kleine motorcamping net voor Tok. Het mooie van deze camping is haar eenvoud. Vanuit je eigen tent kun je niet verder dan 10 mtr. het bos in kijken. De camping is pas drie jaar jong en er wordt beetje bij beetje hard gewerkt om alles af te maken, toch zal de eenvoud het grootste pluspunt blijven. Voor de mensen die nog eens deze kant op willen komen is het zeker een aanrader; "Thompson's Eagle's Claw Motorcycle Park". Morgen belooft weer een mooi avontuur te worden. Vanwege de vele wegwerkzaamheden aan de Alaska Highway nemen we waarschijnlijk een omweggetje via de Klondike Loop en de "Top Of The World Highway". Geen makkie, want ook hier gaan we een flink stuk over gravel (42 mijl) maar het schijnt er waanzinnig mooi te zijn. Dus...... nog even wachten, morgen meer.

Ya all have a good one,
P&P

Maandag 21 juli,

Vandaag kiezen we er vrijwillig voor om een afstand van 70km. over een onverharde, met grind bestrooide weg te gaan rijden. We doen vandaag de Klondike Loop. Vanaf Tok rijden we over de Taylor Higway omhoog naar Chicken, waar de Top Of the Wold Higway begint. De weg heet zo omdat hij niet door, maar over de bergen loopt. Volgens de informatie die we van kenners gekregen hebben is de weg tot aan de Canadese grens onverhard maar voorbij de grens zou het een prima geasfalteerde weg zijn. Het bijzondere van de Top Of de World Higway is dat hij zich grotendeels boven de boomgrens bevindt. En dat is een uniek schouwspel kan ik je wel zeggen. Er zijn zelfs momenten dat je boven het wolkendek rijdt. Omdat de weg voornamelijk uit los grind bestaat vergt het aardig wat kracht en behendigheid om hem zonder kleerscheuren af te leggen. Maar we hebben geluk. 's morgens regent het even maar als we bij Chicken tanken en de weg opdraaien wordt het mooi weer, behoorlijk warm zelfs. Na een tijdje door het grind ploegen wordt je er behoorlijk handig in en kan de snelheid iets worden opgevoerd. De hoge grindwallen en de 'wasborden' blijven echter verraderlijk dus opperste concentratie blijft noodzaak. Toch doen we over deze 70km. inclusief de fotostops nog ruim 3 uur. Bij de grens met Canada is het even wachten, omdat een Amerikaan met een reuze camper te veel drank bij zich heeft, maar verder zijn we er snel overheen. Oei... valt dat even tegen zeg, ook na de grens bestaat de weg voor een groot deel uit kapotgevroren stukken grind met kuilen en 'wasborden'. We hebben nu de wegen gezien en bereden in Rusland, Alaska en Canada maar ik zou zo een, twee, drie niet kunnen zeggen waar ze nou het slechtst zijn. Maar goed, eind van de middag komen we dan toch in Dawson City aan. Je steekt de Yukon river over met een gratis pontje en je zit in het centrum van een eeuwen oud goudzoekersstadje dat waarschijnlijk voor het toerisme in originele staat gehouden wordt. Heel sfeervol allemaal. Natuurlijk nemen we de camping in het centrum. Over de houten trottoirs lopen we, als cowboy's, naar een eetgelegenheid want dat zelf koken van astronautenvoer is ook niet alles.

Ya all have a good one,
P&P

Dinsdag 22 juli,

Vandaag gaan we richting Whitehorse het is een stuk van 530 km. We zullen wel zien, als de natuur niet te mooi is en de weg niet te slecht kunnen we het vandaag wel halen.Schijnbaar hadden we allebei last van vermoeidheid want we verslapen het allebei. Om 12.30 uur is het dan zover, gepakt, gezakt en de tanks weer vol benzine. We rijden Dawson City uit en de weg is goed. Het natuurschoon laat het vandaag een beetje afweten dus we schieten goed op. Af en toe een keer stoppen om te tanken en te warmen en weer verder. We houden er goed de sokken in en als we de volgende lange bocht uitdraaien zien we in de verte een grote adelaar rondcirkelen. We naderen zijn jachtgebied en zonder te aarzelen stort de adelaar zich naar beneden. Het ging allemaal zo snel dat we geen van drieën kans zagen om onze route te wijzigen. Dus terwijl wij aan komen stuiven op onze Harley's ploft er ineens 10 meter voor me een adelaar neer precies randje berm, randje weg. Meteen in diezelfde tel, op het moment dat hij zij prooi onder controle heeft vliegt hij net zo kort achter ons langs weer op. Eerder deze dag nog kreeg ik een vogeltje tegen mijn helm. Het beestje was niet veel groter dan een spreeuw en dat was al een flinke impact. Laat staan dat deze heer een stuurfoutje gemaakt had...niet meer over nadenken het was waanzinnig om te zien.
's Avonds om een uur of acht rijden we Whitehorse binnen en vinden we een camping voor de nacht, morgen wat klein onderhoud en overmorgen naar Skagway.

Ya all have a good one,
P&P

Woensdag 23 juli,

Het is pas anderhalve week geleden dat de motoren een uitgebreide onderhoudsbeurt gehad hebben. Er zijn toen wat reparaties verricht maar ook zijn de luchtfilters schoongemaakt en de kettingen gesmeerd. Nu we sindsdien hoofdzakelijk grindwegen, regenbuien en stof gehad hebben lijkt het ons niet onverstandig het een en ander toch nog eens na te zien. Allereerst gaan we naar de wasserette om ze eens grondig te reinigen want we kunnen ons niet meer precies herinneren welke kleur ze hebben. Vooral de kettingen moeten schoon want ze kraken en knarsen van het vuil. Als we daarna de luchtfilters uitspoelen blijft er een halve wasbak vuil achter. De boel wordt weer flink in de olie gezet, de kettingen dik in het vet, standaarden en pedalen krijgen een dotje teflon en we kunnen er hopelijk weer een paar weken tegen.

Ya all have a good one,
P&P

Donderdag 24 juli,

Opruimen de boel, we gaan naar Skagway vandaag. We hebben al veel moois over dit plaatsje gehoord en gaan er nu zelf maar eens polshoogte nemen. Het zal niet ver zijn vandaag, 170 km maar zeker de moeite waard. De weg naar Skaway voert ons langs steile bergpassen door een woest maar wonderschoon landschap. Ondanks de korte afstand doen we er vanwege de diverse foto-stops toch onze tijd over. Telkens als we stil staan is het ondanks de stevige wind op deze hoogte toch redelijk aangenaam. Voeg je hier nog wat rijwind aan toe à 80 km/u, dan wordt het stiekem toch behoorlijk fris. We vinden het dan ook helemaal niet erg als we rond enen Skagway binnen rollen. Skagway is weer zo'n typisch stadje of liever gezegd dorpje met haar hoogtijdagen in de Goldrush van 1898. Daar waar het toen een handelscentrum was boert het nu enorm goed door het toerisme. Er wonen eigenlijk maar 711 mensen, maar elke ochtend meren er in de haven diverse cruiseschepen aan die elk een hele kudde toeristen aan wal zet. Toch blijft het gezellig druk in de straten en winkeltjes, in diverse gelegenheden worden toneelspelen opgevoerd die herinneren aan de glorie van weleer. Samen met oude houten gebouwen en oud materieel zorgen deze voor een heel aparte sfeer. We besluiten om een dagje langer te blijven en morgen met de trein over de befaamde White Pass mee te gaan. Dus...... morgen meer.

Ya all have a good one,
P&P

vorige week
index
volgende week