De Avonturiers
Pim
Hallo mensen, voor die gene die mij nog niet kennen zal ik mezelf bij deze even kort voorstellen. Mijn naam is Pim, ik ben 26 jaar en kom uit Sint-Oedenrode. Nadat ik sinds '96 werkzaam ben geweest in diverse banen in de beletterings- en decoratiebranche, "stofzuigerverkoper" (dit vind ik zelf nog steeds een grap) en nog wat andere banen, ben ik sinds ik mijn motor kocht toch altijd op zoek geweest naar een nieuw avontuur.

Een mooi avontuur, tot nu toe bleef het voor mij wat dat betreft eigenlijk alleen maar bij "dagdromen". Daaraan is nu gelukkig een eind gekomen. Het avontuur is gevonden, of is het misschien toch andersom? Heeft het avontuur mij gevonden.

Het afgelopen jaar stond ik op de Superrally in Hofstade wat te buurten met Peer. Ik wist van zijn plannen om per motor naar Amerika te rijden, en uit interesse vroeg ik naar de vorderingen rondom deze trip. Meteen werd ik overvallen door het enthousiasme waarmee Peer me vertelde over zijn vorderingen en hoe het er op dat moment voor stond. Hij had al heel veel uitgezocht en uitgeplozen, en hoe langer ik stond te luisteren, hoe meer ik ook het idee kreeg dat het allemaal echt wel haalbaar is.

Misschien had ik op dat moment beter nog maar even een biertje kunnen gaan drinken, want voordat ik het wist, (na nog wat verhalen en informatie) kreeg het "(reis)virus" ook grip op mij. Vanaf dat moment hebben we, nog regelmatig contact gehad over de vorderingen rondom de geplande trip.

Ondertussen was ik nog steeds niet genezen van het "virus" en kwam ik tot de conclusie dat er voor mij maar één genezing mogelijk was; "Ik moest het er ook maar eens op wagen!!" Als ik het niet zou doen, zou ik daar eeuwig spijt van hebben. Het blijft toch iets aparts, en zeker nu, in combinatie met het doel. We willen het 100-jarig bestaan van Harley-Davidson in Milwaukee bij te wonen.

Eind mei is het zover, dan is ons vertrek daar. We hebben alles zo goed mogelijk gepland, en toch is het uiteindelijk "maar net hoe de wind waait". Het dagboek wat hier op de pagina staat is nu nog helemaal leeg, en gelukkig is er niemand die ons kan vertellen wat er straks allemaal in komt staan. Voor alle onze achterblijvers en alle andere geïnteresseerden is dit dagboek in ieder geval een leuke manier om ons toch te kunnen blijven volgen. Voor mij staat één ding vast: We gaan er een "wereld"reis van maken.

Pim

Peer
Yo allemaal,
Mijn naam is Peer, en ik ben woonachtig in Heeswijk-Dinther. Als fervent Harley rijder, welliswaar niet van het eerste uur maar toch van zolang de staat mij toestaat motor te rijden, vind ik dat ik de gelegenheid om de geboortestad van Harley-Davidson te bezoeken niet voorbij mag laten gaan. Een betere gelegenheid als het honderjarige bestaan van de motorfabriek kan ik mij niet voorstellen.

Ondanks alle waarschuwingen van diverse goedbedoelende mensen voor allerlei gevaren heb ik eerder al, samen met Ine, een reis per motor door de Baltische staten en Rusland gemaakt. Dit is ons toen zo goed bevallen dat we eigenlijk een excuus zochten om dat nog eens te doen.

We hadden een select groepje van drie even enthousiaste personen samengesteld om de tocht te ondernemen. Helaas, en tot ieders grote spijt, moest Ine om gezondheidsredenen afhaken. We zullen haar zeker missen. Na ampel overleg met Pim hebben we dan besloten om maar met z'n tweeën te gaan.

Tijdens mijn omzwervingen op internet, door allerlei boeken en wegenkaarten en de correspondentie via e-mail met diverse Russische instanties en personen is mijn verlangen om deze reis te maken nog eens extra sterk geworden. Het is dit keer echter wel een behoorlijk stuk verder als de vorige.

Vanuit de Harley-Davidson fabrieken is in Amerika een zogenaamde sterrit georganiseerd. Het is de bedoeling dat uit alle windstreken in Amerika Harley-rijders een tocht ondernemen met als eindbestemming Milwaukee.
Ik ben benieuwd wat ze er van zullen vinden als er enkele mensen met motoren echt vanuit het Westen via het Oosten naar het Westen komen. Enfin, laten we eerst maar afwachten hoe het allemaal verloopt.

Goed voorbereid, met een zak onderdelen op onze rug en een stalen motivatie gaan we op pad. Als de omgeving waar we door zullen rijden ook maar half zo mooi is als alle vergaarde informatie belooft dan zal dit voor ons beiden "DE TOCHT DER TOCHTEN" zijn.

Vooral hartelijk dank aan allen die ons zowel emotioneel als materieel steunen.





Groeten
Peer